Voorbij Links en Rechts

Politieke principes die zijn gebaseerd op een bepaald “gevoel” of “karakter”, zoals het “conservatisme” (dat resistent is tegen politieke veranderingen, in het bijzonder veranderingen van een fundamentele aard) en “progressief” (een oudere term voor een politieke houding die neigt naar het liberale of revolutionaire) hebben hun betekenis verloren als deze niet gebonden worden aan substantiële principes (fundamentele politieke principes die vast liggen en niet veranderen mettertijd als doelstelling van het beleid). Dit verlies van de oorspronkelijke betekenis komt ook voor bij de indeling tussen “rechts” en “links”. Het zijn niet langer pure concepten, maar ze worden hopeloos conceptueel gemengd in al hun tegenstellingen en daarom zijn deze termen compleet ongeschikt geworden voor classificatie en analyse. De duidelijke vaste betekenis die deze termen in het verleden hadden, zijn tegenwoordig niet meer van toepassing. Het heeft een negatieve impact op het begrijpen van de hedendaagse politiek, en een negatieve impact op wat de weg voorwaarts is voor diegenen die een goede maatschappij willen en bereid zijn daar naartoe te werken. Echter kan de weg van deze progressieve verwarring van termen worden terug geleid naar de oorsprong.

De oorsprong van deze termen (“links” en “rechts”) vond plaats in een specifieke politieke en historische context. Door te onderzoeken wat deze termen betekenden bij hun oorspong, kunnen we zien welk karakter ons bevoordeeld, en belangrijker, welke inhoud zij belichamen.

De termen “rechts”en “links” ontstonden tijdens de Franse revolutie, toen in de wetgevende macht van 1791 de aanhangers van het Ancien regime aan de rechterzijde van de kamer zaten, en de oppositie aan de linkerkant. De rechterkant belichaamde de macht in die tijd en de linkerzijde de oppositie die geen macht had en de stand van zaken fundamenteel wilden veranderen (zij wilden revolutionaire controle nemen).

Oorspronkelijk stond “rechts” of “conservatief” voor “troon en altaar”, zij waren diegene die het politieke en religieuze status quo in stand wilden houden (althans in die tijd). De “Linksen” of “progressieven” stonden oorspronkelijk voor de “volkssoevereiniteit” en secularisatie. Zij bepleitten toentertijd de “universele rechten van de mens” en wilde het status quo omver werpen.

De strijd tussen “links” en ”rechts” (in hun oorspronkelijke vorm) werd uiteindelijk gewonnen door links. De Franse republiek overwon de oude aristocratie, de Britten hervormden de basis van hun constitutie in het voordeel van de volkssoevereiniteit, Rusland onderging catastrofaal de revolutie van extreem links, de VS werd gesticht op dezelfde principes als de Franse revolutie en Duitsland verloor zijn eigen “Ancien regime” aan de Weimar republiek, een republiek die specifiek gebaseerd was op de liberale principes.

De situatie voor ons Westerlingen is sinds die gebeurtenissen slechts schrijnender geworden. De uitkomst van WO2 was een ramp voor de geallieerden, omdat dit leidde tot een poging om een wereldregering te vormen, de zogeheten Verenigde Naties (VN). Dit was mogelijk omdat de VS in die tijd inzag dat de doelen van de VN een vooruitgang voor hun eigen geopolitieke doelen waren; het bankroet gaan van de Britten en het Britse rijk en het verzekeren van hun eigen streven naar wereld dominantie (ten minste over het Westen). Het ogenschijnlijke doel van WO2 zou het verwijderen van tirannie zijn echter het eigenlijke resultaat, naast de stichting van een permanente basis, was een verstoring van het evenwicht tussen de verschillende Europese machten. Dit eindigde met de oprichting van een ongekozen en onrepresentatief surveillance en controle systeem. Het VN handvest was opgesteld zonder dat het uitgesloten kon worden, dit alleen al maakt het een tirannie, omdat men willens en wetens een basis van toestemming uitsluit, en tevens de vrijheid van het kiezen om tot een bepaalde groep te horen permanent uitsluit.

Het fundament van deze nieuwe tirannie werd tijdelijk overschaduwd door de meer massale confrontatie tussen de overwinnaars van WO2; de Verenigde staten van Amerika (VS) en de Unie van Socialistische Sovjet republieken (USSR). De VS had een fineer van toestemming omdat de Westerse machten, of liever de geallieerden, medeplichtig waren aan de oprichting hiervan. Echter kreeg de VN vooral steun door het verduisteren van haar eigenlijke intenties en het achterhouden van beslissende informatie over zichzelf. Deed de VN dit niet dan zou dit voorkomen dat het deze steun kreeg, in ieder geval binnen de Westerse wereld.

Een consequentie hiervan is dat diegene die gewonnen hebben (de “linksen”) vandaag de dag de grootste supporters zijn van het status quo. Het belichaamt immers hun eigen principes, in feite zijn zij het ware “rechts” vandaag de dag, en dus zijn zij fundamenteel conservatief met betrekking tot het status quo. Daarom zijn diegene die de strijd over hun eigen samenleving verloren hebben (de “rechtsen”) de progressieven van vandaag, zij willen immers een fundamenteel verschil voor iets beters, feitelijk gezien zijn zij dus de ware “linksen” vandaag de dag.

Het decadente effect van deze perverse situatie is dat mensen vaak misleidt worden over wat hun echte belang is: het status quo is het grootste probleem voor hedendaags “rechts”. Conservatisme is een gevoel dat streeft naar het bewaren van wat bestaat, maar wat vandaag de dag bestaat is nu precies het probleem van “rechts”. Dit leidt dus tot een moeilijke situatie.

Wat is de situatie voor rechts als links heeft gewonnen? Om in die situatie (zoals we die vandaag de dag kennen) conservatief te blijven, moeten we juist vechten voor linkse progressieve en niet rechtse behoudende principes. Binnen het systeem werken is volgens rechtse principes. Om terug te gaan naar de absolute kern van rechtse doelstellingen is een adoptie (als middel, niet als doel) van de oorspronkelijke linkse revolutionaire aanpak nodig.

Waarom zouden de intellectueel braakliggende structuren van links intact blijven en verdedigd worden door hen die principieel daartegen zijn? Waarom zou de loyaliteit aan deze gedegenereerde ideeën en instellingen worden verwacht van diegene wiens standpunten lijnrecht tegenover elkaar staan en elkaar tegen spreken? Te lang heeft links vertrouwd op het onderhoud van hun eigen structuren en op de loyaliteit van diegene welke zijn belangen die structuren behartigen, zij is zelfs vandaag de dag afhankelijk voor macht van diegene wiens principes tegenstrijdig zijn aan de linkse principes.

Links vertrouwt op de steun van stilzwijgende conservatieven die hen aan de macht houden. Maar conservatieven moeten bewust worden van het feit dat hun eigen belangen, nu niet, nooit niet behartigd worden door hun eigen onderwerping aan linkse dictaten en dogma’s. Conservatieve kiezers zijn vaak verbaasd, dat wanneer zij op een conservatieve regering hebben gestemd, deze conservatieve partij faalt in het doorvoeren van waar “conservatief” beleid. Zij zijn verbaasd en ontstemt dat de wetgeving en het beleid van de eerder gekozen linkse partij niet ingetrokken is, of zelfs niet verbeterd is: het is gepreserveerd en daarom bewaard en verwerkt in rechts en wordt op die manier deel van het status quo. Het is in belang van links dat stemmers niet-revolutionair en conservatief zijn. Links hoeft slechts van tijd tot tijd aan de macht te komen, om zijn politieke posities te handhaven, en om hun gehele programma te realiseren. Ze kunnen erop vertrouwen dat conservatieven nooit hun fundamentele platform ongeldig zullen verklaren, of zullen verwerpen, zij zullen dit behouden.

Links is zich redelijk bewust daarvan en van het effect dat daarvoor nodig is. De prominente aanwezigheid van “anti discriminatie” wetgeving en het –stiekem- uitbreiden daarvan door bv “Holocaust ontkenning” strafbaar te stellen, is een compleet links product. Echter is het onweersproken door de media, of elke van de mainstream politieke partijen (van links tot rechts), ondanks dat het een overduidelijke schending is van democratische normen zoals de vrijheid van meningsuiting, vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst. “Anti discriminatie wetgeving” wordt weinig onderzocht door rechts en conservatieven, echter is het juist de moeite waard om te onderzoeken omdat het in de politiek en academische wereld is verankerd.

In de basis is het een succesvolle manier van links om haar eigen politieke dogma en agenda op te dringen zonder aan de macht te zijn. Het is de criminalisatie van alle politieke visies die tegen deze linkse agenda zijn en wiens visie op hoe de wereld volgens links moet zijn tegen spreekt. “Anti discriminatie wetgeving” is dan ook een goed voorbeeld van hoe links zijn doelen behaalt zonder enige noemenswaardige tegenstand van rechts. “Anti discriminatie wetgeving” zou geen inbreuk mogen maken op de vrijheid van meningsuiting (zeker politieke meningsuiting), die wij in onze vrije samenlevingen zouden genieten. Deze inbreuk is een onrecht jegens alle leden van die samenleving, zelfs wanneer deze “gedachte” criminelen niet veroordeelt worden, simpelweg omdat het werkt als een bedreiging in een gebied waar een dergelijke dreiging niet getolereerd zou moeten worden. Deze “anti discriminatie wetgeving” maakt een grote inbreuk op de vrijheid van meningsuiting, waarmee de Liberale democraten zichzelf juist legitimeren.

De VN en linkse principes kunnen onze samenlevingen niet behouden, of onze belangen behartigen, dit is niet per ongeluk of incidenteel, dit stond al vast vanaf de oprichting van de VN. De VN kan gezien worden als de wereld zijn eigen “Weimar republiek”, een constitutie die vertrouwd op een wereldvolk, enkel gebaseerd op linkse principes die geen enkele rekening houden met de belangen van de mensen die het regeert. Het is slechts empatisch ontworpen om te regeren ten koste van de nationale, culturele, politieke, etnische en economische belangen van naties.

Feitelijk is de VN racistisch en anti nationalistisch, maar wat is de theorie daarachter? Is het enkel een kwaad toeval, welke met wat hervorming verholpen kan worden, of is er iets fundamenteel fout met de VN (en het streven naar een wereldregering gebaseerd op “mensenrechten”), dat een negatieve impact heeft op nationale onafhankelijkheid en de uitoefening van rechten die verbonden zijn met de burgers van deze naties?

Hoe extreem is links vandaag de dag en in hoeverre is het verankerd? Een nieuw hoogtepunt van het linkse denken vervangt een eerder gehouden recht, dat de linkse agenda beperkte tot “onrecht”. Men argumenteert dat de mens geen recht heeft zijn eigen grenzen te controleren. In tegenstelling tot de conventionele opvatting, stellen zij dat volkeren niet begrenst zijn door iets (dus ook niet door een natie), maar dat deze onbegrensd dienen te zijn en wij allen burgers van de wereld zijn. Deze oneindige uitbreiding van de politieke eenheid, is in overeenstemming met de linkse notie van het politiek universalisme, maar is fundamenteel in strijd met het conservatieve en nationalistische standpunt dat grenzen, de natie en een volk afbakenen. Deze progressieve linksen stellen dat constitutionele democratieën hun recht moeten afstaan om de belangen van hun eigen volk te behartigen. Dit alles is gebaseerd op vastleggingen in VN verklaringen. De fout is dan ook de VN en haar verklaringen. Conservatieven moeten leren dat zij de symptomen niet moeten aanpakken door te klagen over wat er op universiteiten wordt geleerd, maar ze moeten de oorzaak van het probleem aanpakken.

Wat is de essentiële kern van rechts, welke niet fluctueert? Het beginsel is: het algemeen welzijn van een gemeenschap of volk in een politieke formatie. Of meer abstract, het recht van de bijzondere tegenover het universele. Als consequentie daarop volgt het besef dat een wereldregering niet mogelijk en/of wenselijk is (en indien ingesteld een tirannie is). De andere twee consequenties die daaruit volgen zijn:

- Meer of mindere verwezenlijkingen van andere rassen/volkeren/naties hebben geen prioriteit of vordering over iemands eigen natie, de gemeenschap moet zijn eigen overleving en eigen welzijn veilig stellen.

- Ontwikkelingssamenwerking, ondersteuning of elke andere vorm van hulp wordt een daad van genade, en geen morele plicht: het is een ongedwongen gunst en kan niet worden afgedwongen.

Dit zijn geen politiek irrelevante overwegingen aangezien het recht op zelfbeschikking is afgeleid van deze principes. Er is geen veiligere basis om dat recht veilig te stellen. Dit is duidelijk te zien aan het falen van de VN, afgezien van het onrealistische doel van “wereldvrede” (hoewel het begerenswaardig zou zijn, is het sinds 1945 nog niet bereikt), ondermijnt de VN haar eigen doelstellingen. Dit kan duidelijk gezien worden in het geval van het zelfbeschikkingsrecht. Zodra zelfbeschikking wordt geassocieerd met het recht van particuliere etnische groepen op hun eigen politieke status (zelfbeschikking), dan houdt het op met een mensenrecht te zijn, omdat het in nature discriminatoir wordt. De VN en hun handvest voor “mensenrechten” zal daarom onmogelijk de zelfbeschikking van etnische groepen kunnen beschermen, ondanks dat ze claimen deze zelfbeschikking veilig te stellen.

Hoofdstuk 1, artikel 1, deel 2 van het VN handvest stelt zijn bedoeling als: “Het ontwikkelen van vriendschappelijke betrekkingen tussen naties, gebaseerd op het principe van gelijke rechten en het zelfbeschikkingrecht van volkeren, evenals toepasselijke maatregelen te nemen om de universele vrede te versterken.” Dit klinkt wellicht alsof het verenigbaar is met het nationalisme, maar de compromissen van de VN leiden in beginsel tot een complete ontkenning van het recht op zelfbeschikking van etnische groepen. Het enige veilige principe dat in overeenstemming is met het zelfbeschikkingsrecht, is het nationalistische principe van het “bijzondere” over het “universele”. Dit is dan ook de fundamentele conservatieve doctrine omdat het de karakteristieke eigenheid van naties waarborgt en het behoud daarvan verzekerd voor de toekomst. De VN en haar universele/linkse posities daarentegen brengen alle naties en volkeren in gevaar door globalisatie en eindigt in de opheffing van grenzen en de totale verwerping van onafhankelijkheid, behalve die van een centrale wereldregering, onverschillig voor het welzijn van alle naties en volkeren.

Dus tot welk specifiek beleid of positie roepen de principes van rechts op? De wetgevingen en instituties die de “anti discriminatie wetgeving” opleggen en alle andere Orwelliaanse inperkingen van vrije gedachten en vrije meningsuiting moeten vernietigt en ingetrokken worden. Echter moeten we ook erkennen dat dit niet door “conservatieve” regeringen zal gebeuren, door linkse wetgeving, beleid en instituties, zijn de media en links dusdanig gegroeid in macht dat elke oppositie (zelfs een democratisch gekozen regering) erin faalt dit ongedaan te maken.

Dat is het effect van opname in het parlement en laat duidelijk zien dat onze liberale democratie gefaald heeft, dood is en moet worden vervangen. Een dergelijke radicale positie moet het conservatieve politieke beleid van onze tijd zijn, dat moet onze agenda zijn. De situatie vandaag de dag is echter niet al te best. Vanwege de “conservatieve” positie dat politiek uitgedragen wordt door mainstream conservatieven die niet erkennen dat we ons in een dergelijke uitzichtloze situatie bevinden, en op die manier in feite zelfs links en hun instituties steunt. De conservatieve beweging handelt niet naar de principes van rechts, maar heeft de strijd allang verloren, en vecht voor het steunen van linkse instituties en ideeën.

Alleen een helder besef van de fundamentele kern van rechtse politieke doelen kan er voor zorgen dat conservatieven succesvol zijn in hun politieke werk en het mogelijk maken om deze diepgaande problemen bij de wortel aan te pakken.

Reactionair nationalisme

versus Revolutionair nationalisme

Een politieke ideologie of beweging kan niet zonder propaganda. Propaganda is een middel om het doel te verwezenlijken. Het is dan ook noodzakelijk dat propaganda het gewenste effect heeft en op een efficiënte manier doorgeeft aan anderen wat een ideologie en/of beweging inhoud. Omdat de manieren waarop de beoogde doelen worden bereikt elkaar vaak tegen werken, en er vaak compromissen gedaan moeten worden, is propageren een moeilijk proces. Om een bepaalde boodschap aan het grote publiek over te brengen, zal men de inhoud van zo’n boodschap gedeeltelijk weg moeten laten om het simpeler en begrijpelijker te maken. Ook ontstaan er problemen als er een verschil is tussen de aandachtspunten voor de beweging en die van het grote publiek. Dit resulteert meestal in een poging om de doelen van de beweging af te stemmen op die van het grote publiek. Er zijn verschillende manieren om nationalisme te propageren. Enerzijds kun je nationalisme propageren als een reactie op eigentijdse problemen, het reactionair nationalisme. Anderzijds kun je nationalisme propageren als een compleet nieuwe nationale en sociale orde, het revolutionair nationalisme.

Reactionair nationalisme kan worden omschreven als een nationalistisch sentiment dat is ontstaan als reactie op een bepaalde crisis of sociale verandering. Reactionair nationalisme is wellicht de meest voorkomende vorm van nationalisme. Het wordt vaak opgevat als een gevoel van bewustwording onder het volk, van onderliggende problemen die geleid hebben tot een bepaalde crisis. Het probleem met deze vorm van nationalisme is echter dat het ontbreekt aan een solide ideologische basis en overtuiging. Het is slechts een emotionele vorm van nationalisme, dat wordt gevoed door een bijna instinctieve reactie op de bescherming van het eigen belang. Het is een opleving van nationalistische gevoelens, die een korte maar explosieve uitbarsting kent, maar verder geen langdurige draagkracht kent.

Nationalisme hoeft niet noodzakelijk deze reactionaire vorm aan te nemen. Nationalisme is het idee dat een land, staat of gemeenschap een vorm van homogeniteit moet kennen, mensen met een gedeelde etniciteit die min of meer raciaal gelijk zijn en dezelfde culturele wortels kennen. Hier ligt ook het verschil met het revolutionaire nationalisme. Reactionaire nationalisten zien dit begrip immers slechts als bijzaak, een oplossing om lastige allochtonen en directe overlast aan te pakken, voor hen is het niet een doel op zichzelf. Het woord natie behelst meer dan een burger van een land zijn, of onderworpen zijn aan een bepaalde monarchie of regering, het verwijst naar etniciteit en afkomst. Veel reactionaire “nationalisten” die een nationalistisch sentiment tonen, zien het ideaal van een natie met bijbehorende etniciteit en afkomst slechts als iets van secundair belang. Zij gaan slechts uit van het ideaal zichzelf te verlossen van directe overlast die men ondervind van allochtonen. De revolutionaire nationalist daarentegen zal trouw blijven aan het ideaal van natie en volk, en al het andere juist als ondergeschikte belangen zien.

Omdat reactionaire nationalisten hun idealen en doelen aanpassen aan het grote publiek, proberen zij zich vaak een “net” imago aan te meten. Ironisch genoeg zijn deze reactionairen, die eerder nationalist in naam dan in daad zijn, evengoed oorzaak van de negatieve wijze waarop het grote publiek het nationalisme ziet. Omdat ze raciale spanningen gebruiken als enige uitdrukking van hun nationalisme, maken zij het de massa media wel erg makkelijk om nationalisme te linken aan haat, intolerantie en xenofobie. Dit zorgt onder het grote publiek voor de aanname dat nationalistisch gedrag dus ook voortkomt uit xenofobie en isolationisme. De gemiddelde burger heeft dergelijke beweegredenen niet hoog zitten en daardoor zal reactionair nationalisme, tenzij er sprake is van belangrijke crisissen, altijd blijven hangen in de marginaliteit. Het aangemeten “nette” imago zal daar weinig aan veranderen.

De revolutionair nationalistische beweging zal zich dan ook moeten toeleggen op de basis idealen van het nationalisme. Het is belangrijk dat deze beweging zijn idealen inhoudelijk propageert, dit in tegenstelling tot de reactionaire nationalisten die het volk slechts naar de mond praten. Het moet een beweging zijn die zich naar binnen toe richt, die streeft naar een betere staat voor zijn volk, en die strijden voor de uiting en het behoud van eigen identiteit, eigen cultuur, eigen ras en eigen etniciteit. Een staat voor en door het volk, die niet los staat van diegenen die hem gecreëerd hebben, maar juist een uiting van die volksgemeenschap is. Vandaag de dag ligt de focus van nationalistische propaganda meer op sociale problematiek en doem scenario’s. Wellicht is het beter om ons meer te richtten op de positieve aspecten van het nationalisme, die potentie hebben om aan te slaan bij het grote publiek, en uiteindelijk meer acceptatie met zich mee brengen.

Een beweging die zichzelf presenteert als de oplossing voor criminaliteit, achterstandwijken, straatterreur, geweld en daarbij een harde repressie voorstaat zal tijdelijk de steun krijgen van reactionaire “nationalisten” die deze problemen opgelost willen zien. Maar vele anderen zullen deze beweging associëren met raciale problemen en xenofobie. Als deze beweging zich enkel en alleen richt op het aanvallen van de “ander”, dan portretteert men zichzelf als de aanvaller, en verliest deze beweging zijn aantrekkingskracht bij diegenen met een minder oorlogszuchtig karakter.

Een beweging hoeft zich echter niet te richten op het aanvallen van de ander, om toch door de liberale orde beschuldigt te worden van xenofobie en raciale voorkeur. Hoe het publiek naar een beweging kijkt wordt immers grotendeels gevormd door de massa media. Reactionaire nationalisten die denken dat enkel een “net” uiterlijk iets veranderd maken een grote denkfout. Om een nationalistische beweging positiever te laten overkomen, moet men dus niet een gematigder opstelling aannemen, maar simpelweg een geheel andere aanpak doorvoeren. Een dusdanige verandering zal niet slechts voort moeten komen uit een verandering in tactieken, maar een inhoudelijke diepgaande omslag in de beweging. Slechts door dat te doen kan men het moddergooien en het criminaliseren tegen gaan. Het gaat niet om het op een “nettere” manier aanvallen van “anderen” maar om het bevorderen van het welzijn van de eigen natie en ons volk. Er moet een besef komen dat de problemen waar we voor staan, niet simpelweg een zaak zijn van “wij versus zij”, maar juist voortkomen uit een dieper probleem. Namelijk de manier waarop mensen staan in relatie tot hun eigen land en hun eigen cultuur, andere landen en andere culturen. Het is een fundamentele revolutionaire verandering in het denken van mensen en de functie van de staat die nodig zijn om de problemen aan te pakken.

Raciaal-nationalisme versus globalisme

De ideologie van het globalisme stelt dat mensen simpelweg "wereldburgers" zijn die zich niet kunnen identificeren met een afzonderlijke groep. Dit is in totale tegenstelling tot de ideologie van het nationalisme, dat juist gelooft in een identificatie met een specifieke natie, cultuur, taal, volk, erfgoed of manier van leven.

Het raciaal-nationalisme heeft zijn basis in de biologie en beschouwt de economie als een belangrijke maar secundaire kwestie. Feit is dat het raciaal-nationalisme er geen vooraf bepaalde economische filosofie op na houdt. Economie wordt puur gezien als een manier waarop het raciale welzijn van de mensen kan worden gewaarborgd. Kortom, het verwerpt zowel het conservatieve model van ongebreideld kapitalisme als de massale staatscontrole van het marxisme.

Kapitalisme gaat hand in hand met globalisme. Deze ideologieën houden zich slechts bezig met de economische welvaart en winst maximalisatie. Alle maatschappelijke problemen en het menselijke lijden dat hieruit voortkomt, worden beschouwd als “noodzakelijk kwaad”. Binnen het kapitalisme maakt het niet uit wat je afkomst is, waar je vandaan komt, of je sterft van de honger, of dat je overspoeld wordt met rekeningen die betaald moeten worden. Het doel (winstmaximalisatie) heiligt immers de middelen.

Kapitalisme beschouwt verschillen tussen mensen, bijvoorbeeld op basis van ras, als een disfunctioneel verschijnsel. Je kunt dan ook verwachten dat kapitalisme op de lange termijn als anti-racialistisch gezien kan worden, met het excuus dat racialisme “inhumaan” zou zijn.

Maar is racialisme “inhumaan”? Hier is welbeschouwd geen gegronde reden voor te vinden. Racialisme is juist een oeroude menselijke eigenschap. Ieder mens bezit van nature in een bepaalde mate wel een besef van eigen identiteit. Dit besef van eigen identiteit gaat lijnrecht tegen de kapitalistische grondbeginselen in. Dit in de zin dat de mens slechts een consument en werkkracht is; vervangbare tandwielen in het economische proces. Men wordt uitsluitend geacht alle rotzooi te kopen die er geproduceerd wordt. Dit is hun enige nut, alle andere eigenschappen die men erop na houdt zijn hierbij irrelevant en slechts een overlast in de ogen van globalisten.

Binnen de context van globalisering is het belangrijk om te erkennen dat de snelle aaneenschakeling van escalaties en verscheidene snelle processen ertoe geleid hebben dat iedereen op deze planeet resultaat is van de moderniserende kracht die geworteld is in de industriële revolutie, democratisering en de opkomst van het etnisch nationalisme. Deze veranderingen leiden tot de stopzetting van traditionele kasteachtige sociale verschillen geworteld in de hiërarchische beginselen van ongelijkheid en autoriteit. Globalisatie en imperialisme hebben veel overeenkomsten zoals het proberen te domineren van enkele “universele” waarden, en deze aan een veelzijdigheid van volkeren, culturen en landen op te leggen. Multiculturisme en multiracialisme veroorzaakt door massa immigratie van niet Westerse allochtonen is een onontkoombaar neveneffect van de globalisering.

Dit verklaart hoe globalisering in bepaalde opzichten zorgt voor een complete vernietiging van de natuurlijke orde binnen samenlevingen en culturen wereldwijd. Dit leidt onvermijdelijk tot conflicten en rebellie van etnische groepen die tevreden zijn met hun levenswijze en niet onderworpen willen worden aan de voortgaande globalisatie.

Als gevolg van de opkomst en ondergang van industriële imperia en de explosie van moderne communicatie mogelijkheden en transport technologie, is de gehele wereld bloot gesteld aan de negatieve effecten die voortkomen uit het vervangen van traditionele sociale structuren door de moderne klasse praktijken. De laatste honderd jaar heeft de technologie meer vooruitgang geboekt dan ooit daarvoor. Dit heeft geleid tot een situatie die enerzijds goede dingen heeft voortgebracht, maar daarnaast ook zeer veel negatieve effecten kent. We zijn niet meer zo dicht bij de natuur als voorgaande generaties, ons ecosysteem heeft grote schade geleden en er zijn gehele diersoorten uitgestorven.

Het kapitalisme beschouwt winst maken van een groter belang dan alle andere zaken in het leven. In de kapitalistische visie heiligt het doel de middelen. Geld is altijd al zeer belangrijk geweest in praktisch iedere samenleving. Echter groeit daarbij, met de opkomst van het kapitalisme, het belang van de financiële markten. Zij zijn momenteel gevaarlijker voor de wereld dan nucleaire wapens en liegen over hun echte belangen. De analisten die de markt bespelen doen alsof ze slechts de waarheid weergeven. Maar de enige ideologische basis die zij erop na houden is dat “de vrije markt zelfregulerend is en uiteindelijk goed doet voor iedereen”, dit is een regelrechte leugen gebleken. Als men teveel liberaliseert dan creëert men juist een hoop negatieve effecten.

Zoals we nu zien met de wereldwijde economische crisis kan de vrije markt hard terugslaan. Als raciaal-nationalist erkennen we dat er belangrijkere zaken zijn dan de materialistische welvaart, daarom zien wij de economie niet als de belangrijkste drijfveer van ons bestaan. Het is de globalisatie die de kapitalistische ideologie door onze strot geduwd heeft, of we het hier nu mee eens waren of niet.

Het grote plan van de kapitalisten en globalisten behelst enkel alle volkeren van de wereld te knechten en om te vormen tot eenvoudigweg producenten en consumenten. Globalisatie is geen afwijking of een radicale innovatie. Globalisatie is simpelweg een onderdeel van de lange termijn dynamiek van het kapitalisme. Deze redenering valt toe te passen op imperialistische ideologieën zoals het kapitalisme en het socialisme, die ernaar streven om de gehele wereld te onderwerpen aan een zogeheten “nieuwe wereld orde”. Het idee van een unieke identiteit, cultuur of erfgoed wordt als een doorn in het oog gezien en als futiel beschouwt. Het is dan ook de taak van de overheid om eventuele onvrede veroorzaakt door nationalisten of andere anti-globalisten, die tegen de status quo strijden, te vermorzelen.

In de strijd tegen het globalisme moet er desalniettemin rekening worden gehouden met het feit dat nationalisten niet geheel “isolationistisch” zijn in hun opvattingen. Een land met een nationalistische regering zal immers ook met buurlanden handel drijven, als zij eveneens hiertoe bereid zijn.

Verschillende anti-globalistische bewegingen zien niet de hypocrisie binnen hun eigen agenda in. Enerzijds protesteren zij tegen grote multinationals en de grote ongelijkheid waar de derde wereld landen onder te leiden hebben, maar anderzijds besteden zij geen enkele aandacht aan het gevaar dat het globalisme voor mensen in de Westerse wereld vormt. De stilte vanuit traditioneel links omtrent dit onderwerp is oorverdovend. Traditioneel links, met hun zelfhaat en minderwaardigheidsgevoel omdat zij deel uitmaken van de westerse beschaving, lijkt geen serieuze oppositie te willen vormen tegen het globalisme, maar het slechts te willen vervangen door Marxistisch imperialisme.

Het is de roep van nationalisten die mensen moet doen ontwaken uit deze hypocrisie. Het nationalisme zal de imperialistische agenda verpletteren. Historisch gezien gebeurt dit op straat (zoals in Duitsland gebeurde in de jaren ’20 en ’30 van de vorige eeuw) en dit zal zo door blijven gaan. Nationalisme is een vonk die langzaam ontbrand, het gevoel wordt alsmaar groter met meer passie, gewaarwording en emoties. Nationalisme geeft de mens een gevoel van verbondenheid, trots en eigenwaarde. Mensen beseffen dat ze tot een bepaalde groep behoren, en zij zullen er alles aan doen om deze groep sterk en gezond te houden, te laten overleven. Nationalisme helpt die groep om onafhankelijk, vrij en succesvol te worden, en zijn uiteindelijke glorie te vinden.

Als raciaal nationalisten zijn wij van mening dat het besef van raciale identiteit moet worden versterkt om een tegenwicht te bieden tegen de voortschrijdende globalisatie. Het idee achter globalisatie stelt immers dat er niet zoiets als “ras” bestaat, maar dat wij allen slechts wereldburgers zijn. Door globalisatie wordt de wereld kleiner en kleiner. Nationale coöperaties die voorheen slechts kleine vestigingen overzee hadden, zijn vandaag de dag waarlijk internationaal. Hun loyaliteit gaat dan ook verder dan hun nationale afkomst. Winst is hun enige vlag, hun enige loyaliteit. Winst staat boven ras, natie, cultuur, moraal, gezondheid en zorgen omtrent het ecologische systeem. Deze globale concentraties van enorme welvaart zijn een enorm monster geworden, het perst gigantische macht en gewicht bij elkaar, zoals een sneeuwbal die een lawine wordt. Verweven met hun ondernemingen domineren globalisten de media die ook internationaal is geworden. Hiermee controleren zij ook de democratie, waar de massa geen onderscheid kan maken tussen vrije pers en gecontroleerde media. Onze eigen media ondersteunt dus de globalistische agenda, en laat ons alleen nieuws zien dat men wenst te laten zien.

Dit laat ons ook zien dat nationalisme tot op bepaalde hoogte ook moet internationaliseren. Door te netwerken met nationalisten wereldwijd, kan er een coalitie gevormd worden tegen globalisatie. Wij moeten erkennen dat globalisatie een wereldwijd gevaar is, dat erop uit is om onze cultuur, ons erfgoed en onze identiteit kapot te maken. Bij onze strijd tegen globalisatie hoeven we echter niet onze ogen te sluiten voor raciale en culturele verschillen, en daarbij onze onderlinge geschillen opzij zetten. Raciaal nationalisme streeft naar separatisme van verschillende raciale en culturele groepen, en respecteert het zelfbeschikkingsrecht van deze volkeren. We dienen alle culturen te respecteren, maar boven alles voor onze eigen cultuur en onze eigen identiteit te vechten.

Het Volkse Nationalisme

Voor de 19de eeuw leefde men nog volgens een Feodaal systeem waar de mens rechten en plichten had volgens zijn stand in de maatschappij. Met de opkomst van het individualisme tijdens de Franse revolutie ontstond het Liberalisme. Het Liberalisme zorgt ervoor dat de gehele maatschappij verandert en dat de mens als individu beschouwt wordt. De mens is niet langer meer verantwoordelijk voor de maatschappij, maar voor zichzelf, een denken dat tegen de geordende maatschappij in gaat. Met de opkomst van de industrialisatie gaat de maatschappij ook conform de economie leven, dit betekent de opkomst van het industriële Kapitalisme.

Het Liberalisme faalt op alle vlakken en het Marxisme ontstaat. Evenals het Liberalisme, beschouwt het Marxisme de mens eveneens als een alleenstaand individu dat geen culturele of etnografische belangen mag kennen. Net als het Liberalisme is het een internationalistische ideologie. Eind 19de eeuw beginnen mensen een andere weg te zoeken dan het Liberalisme en Marxisme, zo ontstaat het Volkse Nationalisme.

Binnen de Nationalistische politieke stromingen geldt de oude Volkrechtelijke ordening als beginsel. Het Volk en de natie vormen het collectief, waarin ieder individu zijn verantwoordelijkheid moet nemen voor elkaar en de maatschappij. Dit alles moet gebaseerd zijn op een gevoel van normen en waarden die men binnen de gemeenschap aangeleerd krijgt. Het Nationalisme speelt in op een natuurlijke groepsgebondenheid en een culturele indentiteit die ieder individu kent. Het staat lijnrecht tegenover zowel het individualisme als het totalitairisme. Het erkent de mens als essentieel lid van de gemeenschap, maar koppelt de gemeenschap niet los van de mensen die er deel vanuit maken.

Ook verzet het Nationalisme zich in tegenstelling tot het Kapitalisme en Marxisme tegen universele waarden. Economische welvaart en culturele rijkdom berusten op een particuliere gemeenschap, die zich door uitwisseling verrijkt, maar haar verschillen met andere gemeenschappen ontwikkelt. Op deze manier verweert een Nationalistische gemeenschap zich tegen het verdwijnen in het louter universele.

De universele waarden maken maar een zeer klein deel uit van een culturele indentiteit. Het universele als doctrine is de vijand van de menselijkheid. Deze draait er steeds op uit, dat diegenen die deze universele waarden niet delen, worden uitgesloten als ongedierte. Zodra een particuliere gemeenschap onder het mom van Liberalisme of Marxisme pretendeert het universele te kennen en dit verdedigt, onstaat er een groot probleem.

Het beroven van een Volk zijn indentiteit leidt tot ontworteling, vervreemding, schizofrenie en opportunisme. Het Nationalisme richt zich op de culturele en ethnische indentiteit, en creëert een groepsgebonden nationale indentiteit. Deze Volkse indentiteit staat aan de basis van een succesvolle politieke structuur.

Decadentie en verval?

De Volks Nationalistische strijd is een strijd tegen de degeneratie en de ondergang van onze hoogstaande Europese cultuur. Nationaal verzet tegen de zogenaamde “progressieve” aanwinsten van onze moderne maatschappij is hard nodig. Er moet afstand genomen worden van wat wij kennen als de hedendaagse “Westerse cultuur”. Die zogenaamde “Westerse cultuur” is immers nog maar een slap aftreksel van wat het ooit geweest is.

Wij leven in een tijd waarin de negatieve invloeden van het marxisme en kapitalisme hoogtij vieren. Decadentie en maatschappelijk verval is aan de orde van de dag en verspreidt zich vandaag de dag als een heuse epidemie over het gehele Nederlandse volk. Wij strijden dan ook niet voor het Nederland dat wij vandaag de dag kennen. Een Nederland waarin de massa media de grootste maatschappelijk rol lijkt te vervullen en onze jeugd ervan weerhoud zichzelf te vormen tot waardevolle leden van onze maatschappij. Een Nederland waar genietingen als drugs en porno als normaal worden ervaren en gretig aftrek vinden. Wij strijden voor een gezonde hoogstaande Nederlandse Volkstaat gestoeld op duizenden jaren Europese beschaving!

Men kan een politieke beweging klein houden door een nietsontziende propaganda actie te voeren. Men kan de machtsmiddelen die de moderne tijd en techniek bieden gebruiken om deze politieke beweging bij het volk onmogelijk te maken. Dit zal echter pas slagen als men bij het Volk het laatste restje verlangen naar een andere toestand weet weg te nemen. Hoe meer het materialisme om zich heen grijpt en de Nederlandse bevolking veranderd in egoïstische wezens zonder enige ziel, des te minder kans voor ons deze mensen te overtuigen van het belang van een nieuwe revolutionaire politieke weg.

Wij moeten ook beseffen dat om de maatschappij te veranderen wij eerst zelf zullen moeten veranderen. De huidige generatie Nationalisten zijn evengoed een product van de hedendaagse maatschappij. Wij moeten afstand nemen van de “moderne waarden” die we van jongs af aan voorgeschoteld krijgen om het Volks Nationalisme te begrijpen. Dit is een langzaam proces en kan per individu verschillen. Men kan niet verwachten dat na een leven lang geïndoctrineerd te zijn iemand direct het licht ziet. De beweging lijkt te zijn gevangen in een subcultuur, waarin het menigeen ontbreekt aan enig ideologisch besef. Het is van groot belang dat we onszelf vormen, en ons een politieke ideologie aanmeten in woord en daad. Een langzaam stapsgewijs maar noodzakelijk proces.

Om een gezonde beweging te vormen zijn leiders nodig, een elite van mensen met een sterke ideologische basis. Vorming is dan ook een van de belangrijkste fundamenten van een succesvolle Volks Nationalistische beweging. Door vorming kan de politieke soldaat zich ontplooien en participeren op politiek vlak. Omdat hij zijn ideologie helder kan omschrijven en uitleggen zullen anderen ook eerder geneigd zijn deze ideeën over te nemen. Er moet een revolutionair alternatief geboden worden tegen de decadente marxistische en kapitalistische politiek die wij vandaag de dag kennen. Een beweging, die erkent dat de Westerse cultuur niet de hedendaagse individualistische massa cultuur is die het kapitalisme ons opdringt. Een beweging die een serieus tegenwicht biedt aan het marxistisch/kapitalistisch internationalisme en zich puur richt op het belang van het eigen Volk en de natie. Een sterke beweging die geleid wordt door overtuigde ideologen, die geen concessies doen en zich niet verlagen tot populisme.

Internationalisme en economie

Een van de grootste bedreigingen voor het zelfbeschikkings recht van het Nederlandse Volk is het Globalisme. Het Globalisme, een product van de vrije markteconomie naar Amerikaans model, wordt verspreid onder het vaandel van het Liberalisme. Het einddoel ervan is een kapitalistische "wereldeconomie", met een "wereldregering" en de zogenaamde "wereldburger" als onderdaan.

Doormiddel van de vorming van de Europese Unie zijn we al hard op weg naar deze centraal geleide wereldregering. Globalisatie zorgt ervoor dat Nationale regeringen steeds meer bloot staan aan de invloed van het Internationalisme. Het internationaal groot-kapitaal vormt meer en meer een supranationale macht, waar alle Volkeren op aarde aan ondergeschikt gemaakt worden. De laatse 60 jaar is de invloed van het internationale bedrijfsleven zo sterk toegenomen, dat het een alles overkoepelende macht is geworden. Het is het Liberaal-Kapitalisme dat het Amerikaans-economisch model over de gehele wereld verspreid. Het Volks Nationalisme als ideologie is dan ook nooit te verenigen met het Liberalisme.

Zoals de huidige economische crisis ons heeft doen beseffen, moeten wij niet langer onze Europese eigenheid en welvaart af laten hangen van grootmachten als de VS. De Europese economie moet weer in Europese handen komen. De grootste bedreiging van deze tijd is het Globalisme met zijn machtscentrum in de VS, die doormiddel van kapitaal, massa-media en militaire macht de wereld en al zijn Volkeren beheerst en uitbuit. Ook Europa zal zich moeten verzetten tegen de imperialistische grootmachten, en zal een eigen markt moeten vormen die alleen het belang van onze Europese Volkeren verdedigd.

Het wordt tijd voor een nieuwe wereld. Een wereld van de bewustwording der Volkeren, de Volkse wereld. Er moet afstand worden genomen van materialistische ideologieën, zoals het Liberalisme, Kapitalisme en het Internationalisme. Van de zogenaamde "vrijheid" die het Liberalisme ons bracht is alleen nog de uitbuiting overgebleven, elk begrip van Volk is het vreemd. Er moet een Solidaristisch economisch systeem komen waarin alle sociale klassen, zowel werkgevers als werknemers, worden vertegenwoordigd. Alleen op die manier zal een Nederlandse Volksstaat verwezenlijkt kunnen worden.

Ondanks dat wij anti-Internationalistisch zijn, moeten wij niet Isolationistisch worden. Het is een noodzaak om over onze grens te kijken naar de Volks-Nationalistische strijd binnen Europa. Het is onzinnig om te denken dat een Nederlandse Volksstaat te realiseren valt met enkel het voeren van binnenlandse politiek. Om Globalisme en Internationalisme te bestrijden zullen wij, vasthoudend aan eigen tradities en cultuur van ieder Volk, een gezamelijk Europees blok moeten vormen tegen het Kapitalistisch imperialisme. Samenwerking met andere Volks Nationalisten is dan ook nodig, om tot een sterk en strijdbaar Volks-Nationalistisch front te komen. Een sterk front dat strijdt tegen het Imperialisme, de Multi-cultuur en Globalisatie, voor het zelfbeschikkingsrecht en de toekomst van de Europese Volkeren.

De MTV generatie

Iedere samenleving krijgt de jeugd die zij verdient. De hedendaagse jeugd lijkt dan ook in een spiraal van degeneratie te vervallen onder de invloed van onze hedendaagse consumptie maatschappij en massacultuur. De jeugdcriminaliteit is de laatste 10 jaar drastisch toegenomen en fenomenen zoals “groepsverkrachtingen” en “breezah sletjes” zijn aan de orde van de dag. Elke nieuwe generatie lijkt nog erger en losbandiger te zijn dan die ervoor. Waar komt dit vandaan? Wat is de voornaamste reden van de degeneratie van onze hedendaagse jeugd?

Uit diverse onderzoeken blijkt de media een grote rol te spelen in het doen en denken van jongeren. Via de media worden zij overspoelt met seksueel en gewelddadig getinte beelden die hun gedrag ernstig beïnvloeden. Via geïmporteerde jongeren culturen, vormgegeven door grote media imperia, wordt onze hedendaagse jeugd geïndoctrineerd.

Zo wordt de Hip-Hop/Gangsta subcultuur gepromoot door grote muziekzenders als Mtv evenals vele andere media. Dit is momenteel de dominante subcultuur onder de Nederlandse jeugd. Deze subcultuur verheerlijkt geweld en romantiseert hoeren en pooiers, en propageert daarbij ook nog eens rasvermenging. De jongeren zien dit als lichtend voorbeeld en passen hun gedrag hierop aan. Toch weerhoudt dit grote media magnaten zoals Mtv er niet van om deze rotzooi aan te blijven bieden aan onze kinderen. Dat het onze jeugd verziekt maakt hen niet uit, het is immers een miljoenen industrie.

Het is naïef om te denken dat een combinatie van muziek en beeld cultuur geen invloed uitoefent op jongeren. Het zou voor het eerst zijn dat de popcultuur geen blijvende invloed uitoefent op jongeren, te denken aan de linkse “sociale” revolutie in de popcultuur van de jaren ’60 tot en met de jaren ’80.

Een popcultuur wordt bewust gecreëerd uit commerciële overwegingen door het groot kapitaal. Echter moet men niet vergeten dat eenzelfde popcultuur ook een politieke revolutie teweeg kan brengen binnen een samenleving. Waar het in de jaren ’60 de popcultuur was die de “burgerrechten” beweging en linkse dogma’s aan het grote publiek bracht, is het hedendaags diezelfde popcultuur die schuldig is aan de vergaande verloedering van onze jeugd.

Na de tweede wereld oorlog heeft het Amerikaans kapitalisme zich ook in Europa gevestigd. Als gevolg daarvan importeren wij de “vruchten” van het Amerikaans imperialistisch systeem. Onze Europese tradities gevormd in honderden dan niet duizenden jaren wordt vervangen door een goedkope massacultuur naar Amerikaans model. Onze jeugd wordt geïndoctrineerd door het bedrijfsleven, de gehele maatschappij draait enkel nog om consumptie en materialisme. Hoe kunnen wij van jongeren verwachten zichzelf te ontwikkelen als zij geïndoctrineerd worden door de rotzooi die het bedrijfsleven uit eigen gewin verspreidt?

Het wordt tijd dat de media inziet dat zij een sterke maatschappelijke verantwoording heeft.

De media zal moeten inzien dat deze verantwoordelijkheid zwaarder telt dan hun eigen gewin. De jeugd is immers de toekomst, zij moet gevormd worden om een betere toekomst te waarborgen voor toekomstige generaties.

Als er een ding is dat we als Volks-Nationalisten kunnen leren van de popcultuur, is dat het een belangrijk middel kan zijn om een politiek doel te bereiken. Een jongerencultuur is niet enkel een groep, maar kenmerkt zich in zijn eigen normen en waarden. Het kan een vorm van identiteits ontwikkeling zijn. Een jeugdbeweging is nodig, een beweging die zorgt voor een totale omvorming in het denken, een jeugd die er een nieuw ideaal op na houdt. Een jeugd die zich beroept op traditionalisme in plaats van een jeugd die zich afzet tegen een geordende maatschappij. Een jeugd die afstand neemt van de hedendaagse maatschappij en zich beroept op duizenden jaren culturele eigenheid.

Vrij, Sociaal en Nationaal!

Globalisatie en het milieu

Het onuitputtelijke geloof in economische groei als sleutel tot vooruitgang, begint te wankelen als de systemen die het leven op aarde in stand houden steeds gebrekkiger worden en de seinen die duiden op een ecologische ramp steeds verder toenemen. De globalisering die afgestemd is op het stimuleren van de groei door het laten stijgen van de consumptie, vormt een overbelasting van het milieu en verbreedt de kloof tussen arm en rijk.

En toch blijven de neoliberalen geloven in de mondiale vrijhandel. De (schijn)logica van de globalisering is verleidelijk omdat zij is gebaseerd op een simpel uitgangspunt: bevrijdt de markt van haar restricties, en haar zelforganiserende dynamiek zal werkgelegenheid, welvaart en voorspoed brengen. Het draagvermogen van onze aarde zou oneindig zijn. Door middel van een combinatie van vindingrijkheid en technologie zou het uiteindelijk voor iedereen mogelijk zijn om te kunnen leven als een Amerikaan uit de middenklasse. Maar ondanks het (zelf)vertrouwen van degenen die het “neoliberale evangelie” prediken zijn er duidelijke aanwijzingen dat het gewone volk hun vertrouwen begint te verliezen in de neoliberale wereldvrijhandel. Wereldwijd komen er steeds meer protesten op gang tegen deze gang van zaken. Zelfs in kringen van de macht wordt de globalisering steeds kritischer gevolgd. Sommige voorheen grote voorstanders van de neoliberale politiek waren gedwongen hun meningen te herzien door het herhaaldelijk bewijs dat de neoliberale aanpak niet werkt en juist tot allerlei crisissen leidt en een steeds groter wordende kloof tussen arm en rijk.

Geert Wilders?

Geert Wilders staat hoog in de peilingen voor de Nederlandse verkiezingen. Met traditioneel "Nationalistische" standpunten, zoals zijn harde beleid tegen criminaliteit, behoudt van onze tradities en zijn harde kritiek op de Islam weet hij de harten van het Nederlandse Volk te bereiken. Iets wat de Nationalistische beweging in Nederland helaas nog nooit is gelukt.

Maar is Wilders nu een echt overtuigd Nationalist of is het juist een rechtse populist die er radicaal neoconservatieve ideeën op na houdt?

Als we gaan kijken naar diegene die verantwoordelijk is voor het partijprogramma van de PVV en de vele kamerleden van de PVV heeft getraind, moeten we toch voor dat tweede vrezen. Diegene is namelijk oud directeur van de “Edmond Burke stichting” en het “American enterprise institute”, Bart Jan Spruyt.

De “Edmond Burke” stichting is een denktank die zich laat inspireren door de ideeën van de grondlegger van het neoconservatisme Edmond Burke. Wilders onderhoudt al sinds lange tijd contacten met deze stichting.

Datzelfde neoconservatisme zien we vandaag de dag vooral terug in de VS. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat Geert Wilders dit, naast Israël, als een van zijn grote voorbeelden ziet. Hij is een groot voorstander van meer economische samenwerking met de VS. In het Amerikaans kapitalistisch systeem ziet hij immers meer dan de Europese verzorgingsstaat.

Ook het heilig verklaren van de vrije markt door Edmond Burke zien we terug in Wilders zijn standpunten. De politieke filosofie in het partijprogramma van de PVV sluit naadloos aan bij de politieke agenda van de neoconservatieven in de VS. Het toont veel overeenkomsten met het keiharde beleid dat neoconservatieven als Bush doorvoerden, met name de internationale kruistocht tegen de Islam.

Ook wil Wilders de zgn. vlaktaks invoeren, een belasting waarbij ieder inkomen hetzelfde belast wordt. Hij wil CAO’s en vakbonden afschaffen, zodat de werkgever vrij spel krijgt. Gevolg hiervan is dat de tegenstellingen tussen arm en rijk slechts groter zullen worden. Wilders staat naar eigen zeggen voor meer markt en minder overheid, een politiek systeem naar Amerikaans kapitalistisch model.

Ook het oproepen van patriottisme onder de bevolking, wat op zichzelf zeer zeker niet slecht is, lijkt veel op het handelen van het Amerikaans staatsapparaat. Het Amerikaans patriottisme kenmerkt zichzelf echter in kortzichtigheid, en wordt door de neoconservatieve Republikeinen misbruikt om hun politiek stelsel te exporteren. Er wordt een gemeenschappelijke vijand gezocht, na de val van de Sovjet Unie de Islam, om de bevolking achter het buitenlands beleid van de regering te krijgen. Het patriottisme wordt als het ware misbruikt als middel om vieze politieke spelletjes door te voeren en de Amerikaanse “way of life” over de gehele wereld te verspreiden. Deze politiek is niet in het belang van het Volk, maar enkel in het belang van een kleine politieke elite. Een modern voorbeeld van puur staatsnationalisme.

Het rechts populisme van Wilders is slechts een politieke stijl, hij doet zich voor als de redder van het Nederlandse Volk, maar wil ondertussen een politieke ideologie doorvoeren die niet de belangen van dat Volk behartigd. Zijn populistisch partijprogramma staat dan ook vol met tegenstrijdigheden. In de kamer blinkt hij uit in het geven van prachtige oneliners, hij zegt wat het Volk denkt, maar komt met weinig of geen haalbare oplossingen.

Wilders is een groot voorstander van staatsrepressie, het vormen van een totalitaire staat om veiligheid te waarborgen en criminaliteit tegen te gaan. Op het eerste gezicht lijkt dat een nobel streven, echter moeten wij verder kijken dan dat. Dergelijke repressie leid echter al snel tot het aanpakken van andersdenkenden. Wat men toepast op vermeende Islamitische radicalen word al snel toegepast op andere politieke tegenstanders die door het neoconservatisme als radicaal en gevaarlijk worden beschouwt. Dat Volks Nationalisten daaronder vallen is duidelijk, het neoconservatisme staat immers haaks tegenover de Volks Nationale beginselen.

Daarbij komt nog de hypocrisie van Geert. Wilders is tegen gezinsherenigingen en import bruiden, waar op zichzelf weinig slechts over te zeggen valt. Zelf is hij echter getrouwd met een Hongaarse dame, die later pas de Nederlandse nationaliteit heeft aangenomen. Ook was het juist Wilders die als eerste aankaartte dat kamerleden met dubbel paspoort er een dubbele loyaliteit op na zouden houden. En terecht, waarom zou een volksvertegenwoordiger van het Nederlandse Volk er een dubbele loyaliteit op na mogen houden?

Echter zet dit ons wel aan het denken, Geert Wilders vertelt namelijk dat hij “een heel groot hart voor Israël heeft, en de belangen van dat land”. Zelf noemt hij oorlogsmisdadiger en oud premier Ariel Sharon zijn politieke voorbeeld. Niet veel later horen wij in de media dat dhr Wilders met enige regelmaat werkbezoekjes aan de Israëlische ambassade bracht. Zonder Wilders gelijk een zionist te noemen, moeten we ons toch afvragen waarom hij zoveel waarde hecht aan zijn banden met Israël. Als een Islamitisch kamerlid hetzelfde zou handelen zou hij dit dan niet veroordelen? Zou een echt ideoloog zichzelf verlagen tot dit soort hypocrisie, of zou Wilders dan toch echt een populist zijn?

Hoewel Wilders, net als zijn voorganger Pim Fortuyn, het maatschappelijk debat over politiek incorrecte thema’s weet aan te wakkeren, moeten we oppassen voor deze man. De massa die niet verder kijkt wordt snel verleidt door rechts populisme, het vertolkt wat zij al jaren denken en voelen. Echter heeft het verleden bewezen dat de massa ook erg beïnvloedbaar is voor propaganda en dat daar allerhande politieke systemen uit voortkomen die weinig op hebben met de belangen van het Volk.

Een oprecht Volks Nationalist moet verder kijken dan dit populisme, en goed doordrongen zijn van de gevolgen als neoconservatieven zoals Wilders aan de macht komen. Hoewel zijn retoriek op het eerste gezicht positief lijkt, kunnen de gevolgen zeer negatief uitvallen voor Nationalisten en het gehele Nederlandse Volk.

Islamcollaboratie

De Multiculturele utopie

In een multiculturele samenleving wordt geacht dat diverse verschillende culturen zonder problemen met elkaar samenleven. De geschiedenis leert ons echter dat binnen een land met verschillende beschavingsvormen, een enkele cultuur, al dan niet door geweld, de bovenhand vormt. De sterkste cultuur zal altijd de andere onderdrukken of in het ergste geval uitroeien.

Een voorbeeld hiervan is de complete uitroeiing van de Indianen in Amerika enkele eeuwen geleden door Spaanse immigranten, evenals de miljoenen zwarten die het juk ondergingen van de Arabische slavenhandelaars. Tot op de dag van vandaag zijn er etnische en culturele botsingen, van Indonesië tot Nigeria, van de Balkan tot Zuid Afrika.  De voorbeelden zijn zeer talrijk en voor iedereen overduidelijk te zien.

Het is de vraag of het multicultureel dogma zoveel levens waard is. Een multiculturele samenleving word getekend door vele nadelen zoals een cultuurschok, ontworteling, sociale desintegratie en criminaliteit.

Ook zijn er argumenten van een hogere orde die de multicultuur afwijzen. Verschillende culturen geven immers andere antwoorden op wezenlijke vragen die de mensheid bezig houden. Men moet dan ook vrezen dat door een multiculturele smeltkroes de menselijkheid haar veelzijdigheid van denkpatronen verliest.

Hoe meer nationaliteiten in een land samenwonen, hoe moeilijker het wordt om een etnische consensus te bereiken. De grootste ramp die een samenleving kan overkomen is dat er geen maatschappelijke consensus meer bestaat over fundamentele principes. De sociale cohesie wordt aangetast door het massaal importeren van vreemde etniciteiten en culturen.  Je kunt stellen dat een democratie enkel mogelijk is binnen een samenleving waarin ,onder een grote meerderheid van mensen, een algemeen akkoord bestaat over de fundamentele principes. Vreemde culturen die er geheel andere principes op na houden vormen dan ook een grote bedreiging voor de democratie.

Multiculturisten stellen dat een multicultuur geen wezenlijk probleem zou vormen, aangezien we in Europa immers al eeuwen lang migratiebewegingen hebben. Echter vergeten zij hierbij te vermelden dat deze etnische vermenging  zich voor het allergrootste deel beperkte tot de Europeanen zelf. Vandaag de dag zijn het juist de niet-Europese immigranten, van een geheel andere etniciteit en cultuur, die voor een groot deel van de maatschappelijke problemen zorgen en dus niet de Europese migranten.

Waarom zien zoveel multiculturisten zo graag de verscheidenheid binnen het menselijk ras verdwijnen? Deze multiculuristen streven naar een “nieuwe wereld” wanorde, want grote aantallen vreemdelingen en cultuurverschillen leiden altijd tot chaos. Wanneer zien wij in dat de multicultuur onmiskenbaar leidt tot de ondergang van beschaving.

Gebaseerd op “De eeuwige strijd” van F. de Man

Gezin en maatschappij

Het gezin vormt de hoeksteen van de samenleving, gezonde gezinnen zorgen voor een gezonde Volkskracht. Een liefdevolle en gedisciplineerde opvoeding is een absolute noodzaak voor een gezonde vorming van het kind. Een kind dat onder normale sociale omstandigheden opgroeit zal minder snel ontsporen binnen de maatschappij. In onze huidige samenleving waar scheidingen aan de orde van de dag zijn, steeds meer moeders werken en kinderen dagelijks in de dagopvang belanden, zien we steeds meer de maatschappelijke gevolgen van een ontwricht gezin. Het traditionele gezin zoals we die al duizenden jaren kennen, moet niet als verouderd gezien worden. Wij moeten het idee niet verwerpen en vervangen door het moderne individualisme.

Ideeën zoals het feminisme hebben eind vorige eeuw hun intrede gedaan. Radicale feministen streven naar de “onafhankelijke vrouw”, en zien het traditionele gezin als een onderdrukking. Echter maken zij hierbij een cruciale denkfout door zich daarbij te spiegelen aan de man. Zij zien zichzelf als gelijk aan de man, wat iets anders is als jezelf gelijkwaardig achtten aan de man. Het verschil tussen man en vrouw is iets natuurlijks en moois, en moet juist benadrukt worden. Een echte onafhankelijke vrouw zou juist moeten uitblinken in haar vrouw zijn, en zich moeten toeleggen op haar unieke eigenschappen. Dat wil echter niet zeggen dat man en vrouw niet gelijkwaardig kunnen zijn. De jarenlange onderdrukking van vrouwen door religies zoals het Christendom en later de Islam is een feit, en dat mag nooit meer gebeuren.

Andere moderne ideeën zoals de homo emancipatie vormen ook een groot gevaar voor het traditioneel gezin. Hoewel homofilie op zichzelf al zo oud als de mensheid is, is de tegenwoordige “emancipatie” en promotie ervan zeer zorgelijk te noemen. Zo is het sinds kort mogelijk voor “homo ouders” om kinderen te adopteren. Zo’n gezinssituatie is onnatuurlijk en ongezond, hoe oprecht het streven van dergelijke “ouders” ook is. De ouders hebben een grote impact op de ontwikkeling van het sociaal gedrag van hun kind. Homofiele ouders kunnen dan ook niet zorgen voor de natuurlijke en stabiele opvoedingssituatie die nodig is voor een kind.

Het traditioneel gezin wordt tegenwoordig door Linkse krachten eerder als iets negatiefs gezien, het is niet progressief genoeg voor hen. Als Volks Nationalisten moeten wij het traditionele gezin erkennen als de ideaalvorm die het is. Gezinsverbanden vormen al sinds de steentijd de sociale eenheid binnen de samenleving, het is een onderdeel van onze menselijke natuur. Gezonde gezinnen zorgen voor een gezonde maatschappij.

De Gelijkheidsmythe 

Elk tijdperk heeft zo haar eigen funderende legende, een onderliggende mythe die de tijdsgeest van die periode reflecteert. Diegenen die momenteel in het huidige Westen leven, leven in de schaduw van de Gelijkheidsmythe. Onze politieke en sociale instellingen werken vanuit de veronderstelling dat mensen fundamenteel gelijk zijn en dat alle ongelijkheden in de realiteit aberrant zijn en daarom dwingend moeten bijgestuurd of hersteld worden. Aanwerven, ontslaan, huren, toegang tot instellingen,… zelfs onze spraakpatronen, allen zijn ze bepaald door egalitaire principes. We verafgoden de kampioenen van de gelijkheid als heiligen van de rationaliteit en demoniseren de tegenstanders ervan als zijnde achterlijk of als schurken met autoritaire sympathieën. Wat zijn de wortels en de resultaten van die Gelijkheidsmythe? 

Gelijkheid: oorsprong van een mythe 

Gelet op de manier waarop de Gelijkheidsmythe wordt verpakt en aan de man gebracht, zijn haar wortels toch enigszins verrassend. Ondanks te worden voorgesteld als het product van het Verlichtingsrationalisme, en de “logische” keuze te zijn van de rationeel denkende mens, is egalitarisme niet geworteld in wetenschappelijk bewijs of rationeel onderzoek, maar wel in de christelijke theologie en metafysica. Inderdaad, empirische realiteit en wetenschappen blijven de voornaamste struikelblokken voor egalitaire denkers, want zij onthullen dat mensen NIET gelijk zijn, maar daarentegen sterk variëren in aanleg, geschiktheid, vaardigheden,…

De simpele realiteit is dat sommige mensen meer geschikt zijn dan anderen en dus, praktisch gezien, superieur zijn in vergelijking met hen die minder begiftigd zijn. Met als resultaat dat egalitaristen genoodzaakt zijn hun toevlucht te zoeken tot essentieel metafysische argumenten, namelijk dat alle mensen een gelijke “morele” en “spirituele” waarde en essentie hebben, en bijgevolg een gelijke behandeling verdienen. Deze veronderstelling is uiteraard niet gebaseerd op rationele argumentatie en observatie, maar wel in de christelijke Heilige schriften en wordt afgeleid van de notie dat alle mensen gelijk zijn voor God (zie Galaten 3:26-29, Akten 10:34-35-17:26).

Uiteraard botst dit met de sluier van het rationalisme waarin de egalitaristen zich graag verhullen, en het verklaart waarom egalitaristen zo afkerig staan tegenover het introduceren van empirische bewijzen voor hun stellingen, terwijl etnische nationalisten, racialisten, anti-feministen,… en andere differentialisten hun beweringen kunnen staven met statistische en empirische gegevens. 

Sociale gevolgen van de Gelijkheidsmythe 

Er zijn uiteraard gevaren inherent aan het niet kritisch aanvaarden van mythen, en de Gelijkheidsmythe is daar geen uitzondering op. De vertakkingen van het egalitarisme zijn manifest en veelvuldig. De Gelijkheidsmythe bestraft de getalenteerden en schept een maatschappij van middelmatigheid Superieure mensen, de meest capabele en meest getalenteerde mensen worden voortdurend tekort gedaan door pogingen om inferieuren te bevoordelen (bijvoorbeeld via positieve discriminatie). Iemand die uitblinkt wordt verdacht, en wordt zeker niet beloond. Het eindresultaat is een “gelijkheid” in de vorm van uniforme middelmatigheid, een situatie die zowel contraproductief als onnatuurlijk is (evolutie kan pas echt bij differentiatie, hiërarchie en vooruitgang van superieur leven). 

De gelijkheidsmythe leidt tot degeneratie van waarden en idealen. Eer, trouw en transcendentie zijn aristocratische eigenschappen, ze behoren tot superieure mensen, en hebben bijgevolg geen plaats in een maatschappij van “gelijken”. Het resultaat is, niet verrassend, sociaal verval. Gebroken gezinnen, gebroken families, misdaad, zedenverwildering, kortzichtigheid, hebberigheid, dat zijn de vruchten van het egalitarisme.

Ook kunst is aangetast door de kwaadaardige hand van het egalitarisme, want een egalitaire maatschappij richt al haar energieën naar pacificatie en aanbidding van de Gemiddelde Mens (in wiskundige termen de laagste gemeenschappelijke deler). Het resultaat is betekenisloze “kunst” die tendeert tot shockeren of vulgariteit. 

De waarheid is uiteraard dat zoiets als “gelijkheid” niet bestaat. Mensen zijn verschillend, niet gelijk. Bijgevolg verdienen mensen geen gelijke behandeling maar wel volgens hun mogelijkheden, vaardigheden en hun waarde voor de gemeenschap. De gevaarlijke, irrationele Gelijkheidsmythe moet verworpen worden, want het is uiteindelijk niks meer dan een sociale kanker die het weefsel in een beschaafde maatschappij wegvreet.

De Nationaal-Socialistische rassentheorie

De Nationaal-Socialistsiche rassentheorie is onder te verdelen in 3 periodes.

Periode 1

Kenmerken: Pre-1930, Arisch, Chamberlain & Mein Kampf

Het was Hitler's theorie filosofie dat alle verwezenlijkingen van de mens afkomstig zijn van de Ariër. Dit was een vaag begrip, nergens legt hij de link met blonde haren, blauwe ogen. Zijn hoofdbron waren de 'Grundlagen' van Chamberlain en zo legde hij wel de link tussen 'Arisch' en 'Germaans'.

Overstap periode 1 naar periode 2

Kenmerken: Rosenberg, de NS hype, de lust naar bewijs voor het Germaans 'Herrenvolk'

In 1930 kwam Rosenberg's 'Mythos' op de markt. Hij leek plots specifiek en beschreef het 'Noordisch' subras in plaats van het 'Arisch'. Echter, hierbij vermeldde hij wel dat je een mens niet kan beoordelen aan de vorm van zijn hoofd maar aan zijn gedrag en verwezenlijkingen. Het 'Noordisch' waar Rosenberg op doelde is niet hetzelfde als het anthropologisch 'Noordisch' subras. Hij gebruikte gewoon een andere benaming voor hetzelfde fenomeen als Hitler in Mein Kampf. Dit weerhield niet dat een hoop (al dan niet de titel waardige) theoretici op dit idee verderspeelden.

Periode 2

Kenmerken: Guenter, 1930-1933, Weinlaender & co

Guenter zijn werken bouwden verder op het 'Noordisch superioriteitsprincipe'. Uitsluitend het Noordisch subras is sterk in dingen als creativiteit, altruïsme, eerlijkheid, onafhankelijkheid, netheid, respect, plichtsbewustzijn... allemaal uitsluitend dermate aanwezig in het Noordisch ras. Volgens Guenter.

Let hier op de verandering in de theorie aangezien Guenter wél het Noordisch subras in de antropologische zin bedoelt.

In deze tijd werd deze pseudo-wetenschappelijke kost goed gesmaakt door de Nationaal-Socialisten en overgenomen in partijfoldertjes. Het Germaans Herrenvolk kreeg eindelijk bewijs van bestaan.

Nog een belangrijke opmerking over Guenter: Hij beperkte zijn rassentheorie tot de Indo-Germanische taaldragers en daarbij stelt hij niet dat uitsluitend het Noordisch subras hier bekwaam in is, maar wel vooral het Noordisch subras.

Maar de deur was nu wel opengezet voor heel wat zelfverklaarde intellectuelen die hierop verdergingen en tot de meest waanzinnige theorieën kwamen. Voor deze tijd was dat alleen maar logisch, ook dat de NSDAP er gebruik van maakte. In Italië had het immers al gewerkt met de 'Romanita'-cultus (verwijzend naar het grote Romeinse Rijk) Hoe zeg je dat? Overcompensatie denk ik dat het woord is.

Hou je vast want nu komt de meest groteske ontplooiing in rassentheorie die het maar eventjes heeft volgehouden maar nog altijd door onze Jodenvrienden als de 'officiële' NS-doctrine wordt verklaard.

Karl Weinlaender was een fantast maar kon toch bij de NS leerkrachtenbond in Nuremberg genoeg steun vinden om zijn werken te laten publiceren. Hij stelde dat de menselijke rassen geëvolueerd zijn uit lagere rassen. Het Noordisch ras was hier de 'crème-de-la-crème', de ultieme verwezenlijking van onze goede heer God.

Alle andere Indo-Germanische subrassen (Alpine, Borreby...) zijn simpelweg verbasteringen van de lagere rassen met het Noordisch ras. Het is het Noordisch raselement dat deze 'bastaardrassen' heeft doen opklimmen. Hoe herken je volgens de heer Weinlaender een inferieur ras? Van zodra er iets gepigmenteerd is, dan heb je een lager ras. Dus vandaar, blauwe ogen, blonde haren, lichte huid... Het was zelfs zijn idee dat blonde haren als een soort onzichtbare antennes voor gedachtegolven werken.

Ik raad iedereen aan zijn werken te lezen om met eigen ogen te zien hoe getikt deze man wel niet was, hier een paar van mijn favoriete voorbeeldjes:

1. Als je schoonheid hebt, komt het door Noordisch bloed
2. Als je Noordisch bloed getransfuseerd krijgt, werkt het genezend
3. Ben je groter dan de middelmaat, dan komt het door Noordisch bloed
4. Pigmentatie betekent dat materie die anders door de hersenen opgenomen wordt, in de huid verloren gaat
...

Er zijn nog veel meer gevallen als Weinlaender en deze theorieën werden indertijd door de NSDAP instanties overgenomen. Dit is een citaat goedgekeurd door het hoofd van de NSDAP bibliotheek indertijd:

Het Noordisch ras, het ras van onze Germanische voorouders, is de enige drager van alle creative culturen in oud en nieuw Europa en zijn omgeving.

De gevolgen kan je wel bedenken. Neem eender welke historische verwezenlijking van eender welk ras en rond die tijd vond je wel ergens zo'n slimmerd die de link legde met het Noordisch ras. "Oh kijk, een hiëroglief van een blonde farao, nou, het is bewezen, de leiders van Egypte waren Noordisch". "Oh kijk, Confusius had een volle baard en de Mongoliërs slechts een dun sikje, nou, het is bewezen, Confusius was Noordisch". Nu klopt het wel dat over Egypte geheerst werd door Europeïden, maar daar zijn nog andere bewijzen voor, niet uitsluitend een hiërogliefje hier en daar.

Hetzelfde werd gedaan voor Beethoven, Napoleon, Caesar... nuja, je snapt het wel.

Merk dat dit dus uitsluitend een perversering is van Guenter's theorem. Guenter ging zelf helaas in dit spelletje mee en begon aan de hand van borstbeelden van oude Romeinen en dergelijken een duidelijke omschrijving van wat Noordisch is te geven. De lippen. De neus. De haren. De ogen. Behoorlijk specifiek allemaal. Maar het hielp in de hype van verbanden leggen tussen de geschiedenis en het Noordisch ras.

Guenter, eens een gerespecteerd theoreticus, ging dus fijn mee in de hype wat alleen maar de theorieën meer populariteit gaf.

Periode 3

Kenmerken: Kritiek, 1934-1945, verwezenlijkingen tellen

Was er dan geen kritiek? Zeker wel, Ludwig Ferdinand Clauss bijvoorbeeld, een toegewijd 'racist', stelde het volgende (parafrasering):

Het is waar dat het Noordisch subras kan oordelen. Dat ontkent niemand. Ook zal niemand ontkennen dat het Noordisch subras regelmatig eet, drinkt en slaapt. Het is echter twijfelachtig dat al deze kenmerken dit subras zou onderscheiden van dat van andere subrassen.

Kleine opmerking: Ik gebruik de term 'Noordisch subras' maar je kan evenwel zeggen 'Noordisch ras'. Hangt een beetje van je perspectief af.

Ook werden tegenbewijzen gegeven die duidelijk stelden dat vele groten van de geschiedenis behoorlijk gemengd waren en zeker niet dominant Noordisch.

Nog een voorbeeld, als het Noordisch ras ontstaan is in het Noorden, waarom was het zuiden dan eerst met ontwikkeling? Nu bestaan hier wel verklaringen voor, maar dit was hoe dan ook een logisch tegenargument. In feite is het pas na vermenging tot ontplooiing gekomen als je deze gedachtegang volgt.

Het grootste nadeel echter was wat dit voor gevolgen had in de praktijk. Duitsland indertijd was voor 45-50% Noordisch, maar slechts een kleine 5% kon men als puur Noordisch beschouwen. Dus uitsluitend deze 5% zou dan de hoogste burgerlijke rang kunnen uitmaken. En hoe moet je dit vaststellen? Ieder gen zorgt voor een specifiek kenmerk en er zijn zelfs nu nog behoorlijk wat in kaart te brengen, begin maar eens een lijstje te maken om dit te beoordelen.

Dus in plaats van te zeggen wat Noordisch is besloot Guenter het om te keren en te stellen wat niet Noordisch is. Ben je onder 1m70 bijvoorbeeld, of heb je bruine haren en ogen. Zijn geloofwaardigheid begon natuurlijk steeds meer te dalen.

In 1933 al stelde Hitler op de Reichsparteitag:

We oordelen niet vanuit de fysieke kenmerken, maar wel vanuit de verwezenlijkingen, tot welk ras iemand behoort.

Hoewel Guenter's theorie (samen met deeltjes van Weinlaender & co) het toch nog her en der eventjes uithield werd het uiteindelijk afgeschreven. In eerste instantie kreeg Goebbels eerste klas burgerschap vanwege zijn Noordisch gehalte maar in 1936 werd in zijn dossier gezet dat het vanwege zijn daden en niet zijn fysiek is. Verwezenlijkingen werden de officiële maatstaf, ookal bleef de theorie van de fantasten nog een nadruk houden, ze was dan ook zeer aantrekkelijk.

Thieme herhaalt Hitler niet veel later in de volgende parafrasering:

Zij die de kwaliteiten van heroïsme, wilskracht, zelfopoffering en lotaanvaarding bezitten hebben een beslissende rol in Duitsland gespeeld en dat zullen ze blijven doen zelfs al zijn ze niet lang, blond en blauw-ogig.

En nu een heel belangrijk citaat van Walter Gross, hoofd van de Rassenpolitisch ambt van de NSDAP:

We aanvaarden graag dat andere rassen van ons verschillen ... Of dat echter betekent dat andere rassen slechter of inferieur zijn kunnen we niet over oordelen. Dit zou betekenen dat we onze eigen raciale grenzen moeten overschrijden en een soort bovenmenselijke, zelfs goddelijke, opstelling moeten innemen van dewelke een onpersoonlijk oordeel kan gevormd worden over de waarde of het gebrek hieraan bij de vele levende vormen van de onuitputtelijke natuur.

Periode 3 komt tot een einde samen met het Derde Rijk in 1945 wanneer een van de laatste publicaties van de SS door Dr. Ludwig Eckstein het Noordisch fabeltje voorgoed afschreef:

Terwijl we ons eigen ras steunen en indien nodig hiervoor tegen andere rassen vechten om ons bestaansrecht te beschermen moeten we niet vergeten dat vrijwel alle rassen iets vertonen in zichzelf dat biologisch vast en eigen is en daarom vanzelf mooi, natuurlijk en waardevol. Ieder ras draagt zijn eigen maatstaf van waarde. Wanneer men dit begrijpt zal men geen gevoel van inferioriteit jegens andere rassen koesteren, iets wat rassentheorieën tot nu toe maar al te vaak bereikt hebben.

Hopelijk is het nu duidelijk dat we niet van inferioriteit en superioriteit kunnen spreken zonder de fantasten van weleer te volgen. We moeten spreken van verschillen en deze verschillen respecteren. Daarom dat rassen puur moeten blijven. Niet omdat wij superieur zijn, wij zijn gewoon anders. Negroïden willen bijvoorbeeld vanbinnen wellicht helemaal geen ontwikkeling op ons niveau, daarom zijn ze nog niet inferieur, gewoon anders.  

R.A.C. wat hebben we eraan?

Rock Against Communism (R.A.C.) is ooit in Groot-Brittanië ontstaan als antwoord op de Rock Against Racism concerten. R.A.C. moest jongeren mobiliseren voor de nationale zaak en geld opbrengen voor politieke strijdorganisaties. Inmiddels is R.A.C. niet meer weg te denken bij jonge nationalisten in heel de westerse wereld. Het is een showbusiness geworden waar miljoenen mee verdiend worden. Veel jongeren besteden veel geld aan CD’s en concerten. Maar worden nog ze wel echt gemobiliseerd? En komen de winsten nog ten goede aan politieke strijdorganisaties?

Stelling:

R.A.C. is tegenwoordig amper meer dan “big showbusiness”. De R.A.C. scène mobiliseert de jongeren niet meer om actief deel te nemen aan de politieke strijd, maar enkel om concerten te bezoeken. De grote winsten komen niet meer ten goede aan politieke strijdorganisaties, maar voornamelijk alleen aan de R.A.C. scène zelf. Je kunt zelfs zeggen: “R.A.C. is de opium van de nationaal-gezinde jeugd”. Jongeren menen door de nieuwste CD’s te kopen en zoveel mogelijk concerten te bezoeken of in bands te spelen, deel te nemen aan de strijd. Hierdoor worden ze dus juist weerhouden deel te nemen aan de echte politieke strijd, dan dat ze gemobiliseerd zouden worden er aan deel te nemen. En vervolgens investeert de R.A.C. scène de opbrengsten enkel weer in zichzelf (betere CD’s en magazines) en ontrekt daarmee ook financiële bronnen aan de politieke strijdorganisaties. Conclusie: de huidige R.A.C. scène is eerder een obstakel dan een hulpmiddel in onze politieke strijd!

Want is het doel van R.A.C.?

De R.A.C. scène heeft twee duidelijke doelen: 1. Mobilisatie d.m.v. propaganda & agitatie en 2. fondsenwerving.

Wat zijn de voorwaarden om dat doel te bereiken?

1. Mobilisatie

Propaganda & agitatie zijn de weloverwogen beïnvloeding van houdingen, meningen en handelingen door gebruik te maken van symbolen, zoals woorden, kleding, gebaren, muziek, vlaggen en afbeeldingen. Propaganda is daarbij vaak meer gericht op algemene politieke en/of levensbeschouwelijke denkbeelden, en agitatie is erop gericht mensen aan te sporen tot bepaalde concrete acties op politiek of maatschappelijk terrein.

De R.A.C. scène moet nationalistische denkbeelden propageren en aanzetten tot concrete acties. In woord, beeld en geluid moeten niet alleen algemene denkbeelden worden verspreid, maar het is noodzakelijk om concreet te worden! Er moet geageerd worden om actie te ondernemen, om niet alleen juist te denken, maar om juist te handelen! De R.A.C. scène moet mensen niet alleen anders laten denken, maar ook anders laten handelen. Het is vooral dit aansporen tot praktische, concrete inzet op politiek en/of maatschappelijk terrein dat van R.A.C. een effectieve mobilisator maakt. Hieruit volgt dat de R.A.C. scène zich niet mag vervreemden van de dagelijkse praktijk van politieke strijdorganisaties. De deelnemers in de R.A.C. scène moeten ook actief betrokken zijn bij politieke strijdorganisaties om een zinnige en doeltreffende agitatie te kunnen voeren. Alleen door actief deel te nemen aan de politieke strijd, weet men wat er speelt en krijgt de agitatie zijn pas echt effect. Dus: anders laten denken, anders laten doen, maar ook zelf anders denken en doen! Effectieve propaganda en agitatie door participatie!

2. Fondsenwerving

De opbrengsten van de R.A.C. scène dienen in de eerste plaats voor de fondsenwerving voor politieke strijdorganisaties. Elke cent die terug gestoken wordt in de R.A.C. scène moet men kunnen verantwoorden als noodzakelijk voor verbetering van de mobilisatie of fondsenwerving. Een gelikte CD waar veel geld is in gestoken ter eer en glorie van de producent of band is “showbusiness merchandise”, een minder gelikte CD maar daarentegen met grote propagandistische waarde en concrete agitatie is een politiek strijdmiddel! Er hoeft niet meer geld ingestoken te worden als daarmee niet de mobilisatiekracht toeneemt of op de lange duur meer geld oplevert voor de politieke strijdorganisaties. Elke band, CD-producent, label, magazine of concertorganisatie moet voor ogen houden dat het doel van zijn bezigheid mobilisatie is, is dat elke extra verworven cent dient ter ondersteuning van de politieke strijd. Zijn doel is niet een gelikte CD te produceren naar de normen van de ‘gewone’ muziekindustrie, maar een goede CD naar de normen en waarden van de politieke beweging, dus effectieve mobilisatie en fondsenwerving voor de politieke strijd.

Mijn conclusie:

Ik ben het met de stelling eens dat de huidige R.A.C. scène in Nederland eerder een obstakel dan een hulpmiddel in onze politieke strijd is. Want hoeveel jongeren geven niet hun laatste cent aan de nieuwste CD, maar hebben nog nooit een abonnement op een politiek blad overwogen? Hoeveel jongeren laten in ieder geval verstek gaan op serieuze politieke bijeenkomsten of acties, maar komen al helemaal niet als ze tegelijkertijd ook naar een concert kunnen gaan? Wat is dat het nut van zo’n concert? De bands zingen dan dat de jongeren zich moet inzetten voor de politieke strijd maar ondertussen zijn ze juist weggelokt van de politieke strijd! Belachelijker kunnen wij onszelf toch niet maken? Muziek is een middel om onze boodschap te verspreiden, maar ondertussen is het middel tot doel verworden, de boodschap lijkt soms enkel nog maar een excuus voor beperkte muzikale talenten van sommigen bands. Of vaak wordt er een eigen variant van “Shock-Rock” bedreven, hoe extremer, hoe gewelddadiger, hoe shockerende voor hun eigen moeder, hoe beter, maar ze zijn daarin eigenlijk niets anders dan bv. Marilyn Manson. Alleen gebruiken ze dan “neonazisme” naar voorbeeld van Hollywood films en andere anti-nationale propaganda.

Is er dan niks goed? Nee, R.A.C. of muziek in het algemeen moeten we blijven inzetten in onze strijd. Maar we moeten in blijven zien dat het een MIDDEL is en geen DOEL! Het doel is politiek gedefinieerd, en het middel is de muziek. Het middel is onderschikt aan het doel. Als je dat voor ogen houd, dan zou RAC (en muziek in het algemeen) een goed middel kunnen zijn voor mobilisatie en fondsenwerving. Ik wil dan ook besluiten met 2 concrete voorwaarden voor een gezonde R.A.C. scène:

1. Organisatoren in de R.A.C. scène (redacteuren van muziekbladen, concertorganisatoren, bandleden, CD handelaren, e.d.) moeten ook actief zijn in een politieke organisatie buiten de ‘scène’. Dit zorgt voor een grote betrokkenheid van de RAC scène bij de actualiteit van de politieke strijd, wat de boodschap weer ten goede zal komen, en voorbeeld doet volgen! Dus effectieve propaganda en agitatie door participatie!

2. Organisatoren in de R.A.C. scène moeten bewust en actief aan fondsenwerving doen voor de politieke strijd buiten de ‘scène’. Ze moeten actief zoeken naar een goed doel om fondsen voor te werven en dan ook geld overhouden. Want R.A.C. is niet het doel, het is een middel!

Als men zich aan deze 2 simpele principes zou houden in de RAC scène, dan zou het een bruikbaar middel zijn voor onze strijd, maar tot die tijd is het eerder een obstakel of zelfs parasiet dan een hulpmiddel voor de nationalistische beweging!

De nieuwe wereld

Wij streven naar een herontdekking van onze wereld, de vernieuwing van Europa, de ondergang van het avondland en zijn wederopstanding tot een nieuw leven. Waar in de hedendaagse individualistische wereld de individuele mens in het middelpunt staat, streven wij naar een sociale wereld waarbinnen de volksgemeenschap de drager wordt van dit recht. De weg naar deze nieuwe wereld wordt gewezen door het ontwaken van het besef dat er in de mens een natuurlijke verbondenheid geworteld is, dat de wereld niet enkel een wereld van mensen is, maar ook van volksgemeenschappen.

De nieuwe wereld zal slechts het eigendomsrecht van het individu erkennen als plicht tot gebruik ten dienste van zijn volksgemeenschap. Het is de geborgenheid van de individuele mens in de gemeenschap waartoe hij behoort die hem kracht geeft, in tegenstelling tot de eenzame mens die we in onze hedendaagse wereld kennen. Wij erkennen dat de rechten en plichten van de mens liggen bij de arbeid ten dienste van de gemeenschap en dat de zorg der gemeenschap voortkomt uit een sociale rechtsplicht, waar men aanspraak op kan maken. De zorg uit medelijden die wij vandaag de dag kennen is onverenigbaar met de eer van de mens der nieuwe wereld, hij heeft immers in naam van de gemeenschap zijn rechten doen gelden.

De volksgemeenschap staat voor hem en hij staat voor de volksgemeenschap; in dit besef berust zijn levenskracht.

Wij willen af van de hedendaagse abstracte mens, een mens dat handelt zonder gevoel, dat denkt vanuit een abstracte gemeenschap, wat uitmondt in het onhaalbare idee van een wereldgemeenschap. De mens der nieuwe wereld is de nationale, volksverbonden mens, omdat alleen de nationale volksgemeenschap voor hem werkelijkheidswaarde heeft en hij zich niet tevreden kan stellen met de levenloze abstractie van een theoretisch internationalisme. Wij streven naar een nieuwe wereld van levende nationale volksgemeenschappen, die zich niet in internationale rechtsconstructies laten binden.

Binnen de nieuwe wereld zal de individuele mens middel voor de staat worden om haar doel te bereiken namelijk de behartiging van het volksbelang. Waar men tegenwoordig arbeid slechts ziet als middel tot bevrediging van andere behoeften, acht de mens in de nieuwe wereld arbeid hoog als doel. Men denkt niet in geld maar in arbeid, en erkent daarin zijn ware maatstaaf voor de volksgemeenschap. Bij gemis aan een overkoepelende eenheid tussen arbeid en kapitaal is een verhouding van uitbuiting ontstaan: de arbeid in deze belichaamt in de economisch zwakkere, is koopwaar geworden waarmee de bezitters van het kapitaal met oog op eigen belang handelen.

De mens is verblindt door leuzen als vrijheid, gelijkheid en broederschap, dat is uitgemond in een tijdperk waarin het kapitalisme zich heeft doen kennen. Wat kwam er van deze leuzen terecht? Vrijheid is slechts goed voor diegene die zichzelf met eigen middelen en kracht kan handhaven, maar voor hem, die in zijn arbeid afhankelijk is, betekent deze vrijheid eerder slavernij. Dit leidt tot de maatschappelijke onderwerping van de een aan de ander, wat gelijkheid en broederschap uitsluit. Dat deze schijnbaar zo hooggestemde leuzen tot mislukking gedoemd zijn is een gevolg van de individualistische geest waarvan zij zijn vervuld, het ontbreken van enig besef van natuurlijke verbinding tussen hen die tot eenzelfde volksgemeenschap behoren.

Wij zien in het Nederlands Germaans volk zowel een biologische als een geestelijke eenvormigheid. De mensen binnen dit volk hebben vele overeenkomsten. Zij delen lichamelijke karakteristieken evenzeer als innerlijke overeenkomsten zoals zeden, karakter en moraal. Dit noemen wij de volksgemeenschap, het karakter en de aard van deze gemeenschap; de volksgeest.

Als lid van het Nederlands Germaans volk wordt een individu zijn karakter bepaald door de volksgeest. Elk individu wordt hierin drager en onderdeel van deze volksgeest. Wij geloven niet in de mens als autonoom individu, maar zien hem als onderdeel van een grotere eenheid namelijk zijn volksgemeenschap en zijn volksgeest. De volksgeest wordt gevormd door de dragers ervan. De eigenschappen van de volksgemeenschap zoals mentaliteit, normen, waarden en denkpatronen uiten zich in taal, cultuur, kunst, traditie en filosofie.

Waar externe factoren zoals landschap, klimaat en opvoeding een individu binnen de volksgemeenschap vormen, geloven wij dat er ook een innerlijke leidraad is voor zijn gedrag bepaald door zijn bloed. In de meest ideale en natuurlijke situatie zal het bloed van een individu overeenkomen met het bloed van zijn volksgemeenschap en diens volksgeest.

Het is het bloed, ofwel ras dat aan de basis staat van het ontstaan van vele verschillende beschavingen wereldwijd. Het bepaalt niet enkel ons uiterlijk, maar ook ons karakter; wie wij behoren te zijn. Omdat een volksgemeenschap grotendeels bestaat uit biologisch gelijken, volgt daaruit dat mensen een gelijk of gelijksoortig karakter zullen hebben.

Desalniettemin zijn er binnen een volksgemeenschap ook vele innerlijke verschillen en een grote diversiteit aan karakter eigenschappen. Wij moeten dus ook niet vergeten dat externe factoren ook een invloed uitoefenen op het individu. Zeker in onze hedendaagse maatschappij, waar amper nog sprake is van een volksgeest of volksgemeenschap, spelen externe factoren een grote rol hierin. Om de Germaanse volksgeest of volksgemeenschap te realiseren zullen wij eerst de hedendaagse maatschappij moeten neutraliseren, en op de fundamenten een nieuwe Nederlands Germaanse volksgemeenschap bouwen, waarin men weer leert wat bloed en bodem betekent.     

Binnen het bloed ontstaan op nationaal niveau volksgemeenschappen, binnen deze volksgemeenschappen ontstaan op lokaal niveau aparte eenheden zowel biologisch als geestelijk. Binnen het Noordisch ras is de Nederlandse volksgemeenschap ontstaan, waarbinnen Friezen, Limburgers en Brabanders zijn ontstaan. Hoewel er nog veel onderzoek moet worden gedaan naar de volksgeest, kunnen wij niet ontkennen dat er een instinctieve onderkenning is binnen ieder individu van zijn afkomst, zijn volk en zijn bloed.  

Een groot maatschappelijk vraagstuk is de islamisering van Nederland. Ook binnen de nationale beweging leidt dit tot veel discussie. Vandaar dat wij het vanuit de Nationale Jeugd Brabant belangrijk vinden om een helder en duidelijk standpunt in te nemen met betrekking tot dit thema.

Op de eerste plaats is het belangrijk de gevaren die de islam vormt voor ons Nederlanders te erkennen. Daarbij moeten wij in ons achterhoofd houden dat iedere religie die politieke macht uitoefent een groot gevaar vormt. Staat en kerk behoren altijd gescheiden te zijn, wij streven dan ook naar een seculiere Nederlandse volksstaat.

Een islamitische fundamentalist zal ongelovigen altijd als minderwaardig beschouwen. Alleen al dit gegeven maakt een samenleven met moslims onmogelijk. Binnen een Europa van volkeren zal er dan ook geen plaats zijn voor volksvreemde religies en culturen. Wij moeten ons verzetten tegen de vergaande islamisering van Europa die we vandaag de dag zien. De grootschalige immigratie van moslims en de explosieve groei van deze religieuze bevolkingsgroep maakt hen tot een reële dreiging voor ons volk en vaderland. De maatschappelijke invloed van islamitische migranten neemt gestaag toe, waardoor wij als volks Nederlanders meer en meer het juk van de Islam zullen voelen. Laten wij dus duidelijk zijn door te zeggen dat er voor Moslims geen plaats is in Europa!

De islamisering van Europa is echter niet gestimuleerd vanuit de islamitische wereld maar juist vanuit het westen. De islamisering van Europa is een direct gevolg van de politieke weg die ons opgedrongen wordt door het internationaal kapitaal. Het is immers de nieuwe wereld orde en hun marionetten regeringen die ten koste van het volk grootschalige arbeidsmigratie van niet Westerse (vaak islamitische) migranten naar Europa mogelijk maakte. Het zijn vervolgens de linkse marxisten, die in hun eeuwige zoeken naar gelijkheid, deze migranten de kans geven zichzelf diep te nestelen in onze samenleving. Het is het multiculturalisme dat het voor islamieten mogelijk maakt, langzaam maar zeker onze samenleving over te nemen. Om de islamisering van Nederland aan te pakken, zullen we dus eerst de oorzaken daarvan aan moeten pakken, namelijk de nieuwe wereld orde en het marxisme.

Waar systeemknechten als rechts liberalen en zgn. vrijdenkers populistisch roepen dat de Islam het ultieme kwaad is, moeten wij verder kijken dan dat en ons gezond verstand gebruiken. De islam bestaat uit vele ideologische stromingen, van progressieve gematigde stromingen zoals bijvoorbeeld in Libanon voorkomen, tot fundamentalistische conservatieve stromingen zoals men die in Afghanistan kent. Daarbij komt nog dat de islam bij een grote verscheidenheid van volkeren en culturen voortkomt, die ook de nodige onderlinge conflicten kennen. Er is dus niet een enkele georganiseerde islam, een gigantische samenzwering tegen het “vrije” Westen zoals zionistenvrienden zoals Wilders ons graag doen geloven. De waarheid is gecompliceerder. Als wij onze mening willen vormen over zaken die spelen binnen het Midden-Oosten moeten wij rekening houden met deze verscheidenheid binnen de islam. We moeten beseffen dat buiten een gemeenschappelijke religie men er een eigen bevolkingsgroep, cultuur en traditie op na houdt evenals een eigen politieke ideologie.

Het NJB erkend het zelfbestemmingrecht van volkeren en dus ook die van de islamitische volkeren. Wij vinden dat we over een volk moeten oordelen, niet over een religie. In die zin kunnen wij dan ook solidair zijn met islamitische volkeren, ondanks dat wij hun religie afkeuren. Zo moeten wij het Israëlisch Palestijns conflict zien als wat het is, een politiek conflict tussen 2 volkeren. Wij moeten erkennen dat de moslims, ondanks dat het uit andere beweegredenen is, zich net als ons verzetten tegen de invloed van de nieuwe wereld orde. Het is hun goed recht zich te verzetten tegen de agressie van het internationaal zionisme en Amerikaans imperialisme. Evengoed als dat het ons recht is ons volk en vaderland te beschermen tegen volksvreemde invloeden van buitenaf, waaronder islamitische migratie.        

Sinds de oprichting van de Joodse staat Israël wordt het Palestijnse volk bezet en onderdrukt. Veel Joden wereldwijd migreren naar de nieuwe Joodse staat volgens de “wet” van terugkeer. De bewoners van het huidige Israël, de Arabieren, worden verdreven van hun grondgebied en zijn genoodzaakt te vluchten naar andere gebieden. In deze zogeheten Palestijnse gebieden worden zij geïsoleerd van de rest van de wereld en onderdrukt door de zionisten. De wereldpolitiek doet onder druk van de internationale zionistische lobby niks concreets aan deze bezetting, Israël kan dan ook ongehinderd haar gang gaan met de systematische uitroeiing van het Palestijnse volk.

Alle ontwikkeling van een onafhankelijke Palestijnse staat wordt tegen gehouden door Israël. De zionisten weten de bezetting zelfs te exporteren om er zelf beter van te worden. Alleen al de Westerse landen hebben meer dan 7 miljard geïnvesteerd in de wederopbouw van Palestina, minmaal 45 % van dit geld is de Israëlische economie in gevloeid. Westerse projecten zoals de bouw van scholen, ziekenhuizen, infrastructuur, bedrijfsleven en landbouwgrond worden systematisch plat gebombardeerd door de IDF (Israël Defense Forces). De grenzen van de Palestijnse gebieden worden hermetisch afgesloten en het volk wordt geïsoleerd. De Westerse politiek doet hier niks concreets aan en verdere politieke sancties blijven uit.

Westerse hulp aan Palestina is dan ook zinloos, het Westen spekt hiermee slechts de staatskas van Israël. Door het tegenhouden van goederen door de douane worden humanitaire projecten gesaboteerd. Zo worden deze goederen lange tijd opgeslagen, de kosten daarvan worden betaald met het geld van deze humanitaire projecten. De aanvoer van grondstoffen en bouwmaterialen worden door Israëlische bedrijven aangeleverd en getransporteerd. Ondanks dat het Westers geld bestemt voor Palestina dus eerder in de staatskas van Israël terecht komt, blijven Westerse landen maar investeren. Hieruit blijkt dan ook de macht van de internationale zionistische lobby. Hoe kunnen beschaafde Westerse landen anders toekijken hoe een volk uitgesloten en vernietigd wordt? Geen enkel Westers land heeft daadwerkelijk kritiek op de Israëlische agressie politiek, er volgen geen sancties. Westerse regeringen zoals de VS, maar ook Nederland, staan voor 100% achter Israel en zijn hiermee mede verantwoordelijk aan deze genocide! Wij zullen nooit bezwijken voor de schandelijke zionistische politiek die vandaag de dag wordt bedreven, solidariteit met Palestina!     

Nationale Jeugd Brabant: Speerpunten    

-Wij eisen de stichting van een Nederlandse volksstaat op grond van het zelfbestemmingrecht der volkeren 

Uit liefde en respect voor ons eigen volk en andere volkeren streven wij naar de Nederlandse volksstaat. Wij geloven in het principe van bloed en bodem, wij streven naar een zowel geestelijke als biologische eenheid. Als Nederlander geboren uit onze volksgemeenschap zijn wij zowel de genetische drager als de geestelijk drager van onze volksgeest. De mens komt slechts tot zijn geheel als onderdeel van een groter collectief namelijk het volk.  

 - Wij eisen behoud en bescherming van onze Nederlandse cultuur en tradities 

Onze Nederlandse cultuur is als een organisch proces in duizenden jaren gevormd. Onder het juk van internationalistische moderne ideologieën zoals het kapitalisme en marxisme wordt onze cultuur in korte tijd vernietigt. Het zijn deze ideologieën, die streven naar een universeel ras en een universele massa cultuur die de ondergang van beschavingen, in al hun verscheidenheid, tracht te vernietigen.    

 - Weg met de multicultuur: migratie stop en remigratie voor niet westerse allochtonen

Waar wij als volksgezinden streven naar culturele eigenheid en een soevereine volkstaat, zijn het de multiculturalisten die streven naar verscheidenheid en mondialisatie. Het massaal importeren van volksvreemde elementen leidt tot een vervaging van onze volksgeest, en vormt een reële bedreiging van ons volk en onze natie. De Nederlandse leidcultuur mag niet ten onder gaan in de multiculturele smeltkroes die wij vandaag de dag kennen.       

- Harde en effectieve aanpak van criminaliteit en van hen die het algemeen welzijn benadelen 

Om de decadentie in onze hedendaagse maatschappij tegen te gaan moet er met harde hand opgetreden worden tegen de criminelen, parasieten, profiteurs en volksverraders die onze maatschappij verzieken. Iedere burger moet handelen in belang van het Nederlandse volk, wie zijn plicht verzaakt  moet de gevolgen van zijn daden voelen.   

- Goede sociale voorzieningen voor volks Nederlanders 

Zoals het volk zijn plichten binnen de staat vervult, moet de staat zijn plicht tegenover het volk vervullen. Het volk is de staat, de staat het volk. Wij strijden een sociale strijd in belang van het Nederlandse volk. Betere sociale voorzieningen zijn een recht voor iedere volks Nederlander.  

 - Wij staan voor een kleinschalige regionale economie ter bescherming van onze ondernemers en arbeiders  

De internationalisten behouden hun macht door een globale economie. Wij streven naar een kleinschalige genationaliseerde economie, waarin het bedrijfsleven in dienst van de staat handelt. Het bedrijfsleven behoort ten alle tijden het Nederlandse volk te dienen in plaats van een kleine internationale rijke elite.  

 - Wij staan voor nationalisatie van ons bedrijfsleven in belang van het volk 

Wij zien het Nederlandse bedrijfsleven als een collectief eigendom van de Nederlandse staat en zijn volk. Door het bedrijfsleven te nationaliseren geven wij de staat de macht om zowel arbeider als ondernemer te beschermen tegen het internationaal groot kapitaal en de invloed van de internationale “vrije” markt. Alles in belang van het eigen volk.  

 - Afschaffing van het klassenstelsel, gelijke rechten en plichten voor iedere volks Nederlander 

Iedere volks Nederlander heeft het recht zich naar zijn eigen kunnen te ontwikkelen binnen de maatschappij. Als volks Nederlander worden wij als gelijken geboren, en verdienen wij dezelfde kansen binnen de maatschappij ongeacht onze hiërarchische achtergrond.      

 - Weg met internationalisme, op naar een zelfstandige Nederlandse volksgemeenschap 

De grootste bedreiging voor onze culturele eigenheid vormt het verderfelijke internationalisme. Om de Nederlandse volksgemeenschap te realiseren moeten wij ons verzetten tegen de invloed van het internationaal groot kapitaal. Wij zullen ons nooit laten dicteren door de macht van de internationalisten ten koste van onze eigen volkse belangen.     

Stop het kapitaal! 

Als Nederlands volk maken wij deel uit van dezelfde volksstam. Door taal, cultuur, gebruiken, bloed en bodem zijn wij een. Onze Nederlandse cultuur is in een langzaam proces van duizenden jaren gevormd tot de gemeenschappelijke identiteit en cultuur die wij vandaag de dag kennen.

Door de eeuwen heen heeft juist het behoud van onze volksstam, het streven naar volkse identiteit, het behouden van een eigen cultuur de boventoon gevoerd. Het is pas in het naoorlogse Europa dat dit als een ongewenst proces wordt gezien. Onder invloed van de geallieerde overwinnaars wordt er een nieuwe cultuur van materialisme geïntroduceerd. Een multi cultuur waarin duizenden jaren Europese eigenheid verworpen wordt ten behoeve van het individualisme.

Commercieel belang en de vrije markt zijn de belangrijkste basis voor de kapitalisten die na WO2 en de koude oorlog de aarde veroverd hebben. Culturele en volkse eigenheid wordt verworpen om maar te voorzien in de eenheids wereld die het kapitaal wil vormen. Om meer geld te verdienen worden wereldwijd arbeidskrachten naar andere landen getransporteerd met alle nadelige gevolgen van dien. De mensheid zien zij slechts als een ophoping van grondstoffen. Een natuurlijk proces wordt verstierd door het streven van een kleine groep kapitalisten naar meer geld en meer macht. Duizenden jaren beschaving worden verworpen voor enkele dollars winst.

Waar zoals de geschiedenis ons laat zien, de basis van alle conflict ligt bij etnische, religieuze en culturele verschillen, streeft het kapitaal naar een eenheidswereld, een grote multi cultuur waarin volkeren onderschikt zijn aan het geld. Ook wij, het Nederlandse volk, zijn slachtoffer van deze kapitalisten. De aanhoudende massale immigratiestroom van niet Westerse volkeren, het importeren van Amerikaanse eenheidscultuur, globalisatie, vorming van een centraal Europees bestuur, het zijn allemaal gevolgen van het groot kapitaal geïnstalleerd door de VS.

Als nationaal revolutionairen dienen wij dit te beseffen, het kapitaal vormt onze grootste vijand. Het is immers het groot kapitaal dat verantwoordelijk is voor de uitzichtloze multi culturele smeltkroes waar we ons vandaag de dag in bevinden. Het heeft geen nut de volks vreemde elementen te bestrijden zonder te beseffen waar wij dit aan te danken hebben, dat is dweilen met de kraan open. Onze grootste vijand is het internationaal kapitaal, diegene waar wij de multi cultuur aan te danken hebben, diegene die ons opzadelen met vergaande criminaliteit en de islamisering veroorzaken, de voorvechters van mondialisatie. Laten we dit vooral niet vergeten.