Lezing Kris Roman

Locatie: NJN vormingsdag 19-06-2010

Thema: Geopolitiek; Kan Europa zonder Rusland?

Kan Europa zonder Rusland?

De term geopolitiek kan op verschillende wijzen gedefinieerd worden. Van Dale definieert Geopolitiek als “de wetenschap van de invloed van de aardrijkskundige gesteldheid op staatkundige vraagstukken”. De Zweed Rudolf Kjellén stelde in 1924 dat Geopolitiek "de leer was van de staat als geografisch organisme of als ruimtelijk fenomeen". De Belgische historicus Jan A. Van Houtte definieerde Geopolitiek in 1945 als “deze tak van de aardrijkskunde en van de politieke wetenschap die de werking van het milieu op de politieke bedrijvigheid van den mensch, en van den mensch op de politieke gesteltenis van het milieu bestudeert.” In 2005 definieerde de Belgische politicoloog David Criekemans Geopolitiek als “het wetenschappelijk studieveld behorende tot zowel de Politieke Geografie als de Internationale Betrekkingen, die de wisselwerking wil onderzoeken tussen de politiek handelende mens en zijn omgevende territorialiteit (in haar drie dimensies; fysisch-geografisch, menselijk-geografisch en ruimtelijk)".

We mogen in geen geval uit het oog verliezen dat geopolitiek een middel is om binnenlandse doelstellingen te bereiken. Daarom kunnen we het begrip Geopolitiek definiëren als “ het benaderen van het streven om politieke binnenlandse doelen te bereiken op basis van geografisch gefundeerde argumenten".  De Britse geopolitieker Peter J. Taylor stelt duidelijk dat geopolitieke analyses altijd een nationale inslag hebben. “In het geval van geopolitiek is het steeds makkelijk geweest om de nationaliteit van een auteur aan de inhoud van zijn teksten te identificeren.” De Franse geopolitieker Aymeric Chauprade wijkt van de meeste van zijn collega’s af door weliswaar de staat belangrijk te vinden maar door geopolitiek het vakgebied “Internationale Betrekkingen” van elkaar los te koppelen. Hij zegt : “Zeggen dat de Nationale staten het centrum van geopolitieke ambities zijn, betekent niet dat de nationale staten de enige spelers in de wereld zijn. Het verschil met het vakgebied internationale betrekkingen is dat de geopolitieke wetenschap andere acteurs en andere geopolitieke realiteiten toestaat.”

In dit kader kan ik duidelijk het volgende stellen: ja, ik pleit in het belang van mijn volk voor een Europese as met Rusland als alternatief voor de Europese Unie. Ik kan me goed inbeelden dat sommigen hier zich bij zullen afvragen waar Rusland ons kan helpen en waar Rusland ons een oplossing kan aanrijken voor het feit dat sommigen onder jullie werkloos zijn. Kortom: als men werkloos is – in tijden van crisis zoals nu meer regel dan wens – dan is het begrijpelijk dat men opmerkt : “Wat kan Rusland me schelen, ik wil een job”. Vandaag krijgen jullie een antwoord hoe een geopolitieke as tot in Vladivostok ons kan helpen daarbij.

Nu een eerste principe. Een volk dat begenadigd is met een goede leiding, heeft als ambitie om het leven van haar leden zo goed mogelijk te organiseren. Een goede leiding ambieert naar een steeds hogere levenskwaliteit. Een belangrijk facet van wat men noemt “de levensstandaard” is de economie. Via arbeid en handel bouwt een volk een bepaalde levensstandaard op. Een goede regering zal er over waken dat deze economie de normen van de rechtvaardigheid niet overschrijdt. Een goede regering zal er over waken dat één sociale groep de andere niet uitbuit en/of tot slavernij brengt. In een solidaristische maatschappij geniet men van goede beloning voor geleverde arbeid en de garantie dat de hongersnood niet aan de deur komt kloppen in geval van economische tegenslag. Het is dus begrijpelijk dat sommige economische kasten – de kasten van de rijken, van zij die “hebben” – deze visie totaal zullen verwerpen. Zij willen meer en steeds meer “hebben”. Deze liberale kasten – sommigen bevinden zich op wereldniveau, anderen op het Europese, nog anderen op het Belgische en het Vlaamse niveau – hebben er alle belang bij dat men arbeid zo weinig mogelijk beloont en dat men diegene die de pech heeft over geen arbeidsmogelijkheden te beschikken, zich kosteloos van kan ontdoen. De economie van de Verenigde Staten is daar een schoolvoorbeeld van. Obama wil daar nu sociale zekerheid invoeren en botst op enorme weerstand. De “haves” willen niet delen met de “not haves”. Hiermee komen we aan een ander punt: sociale bescherming ligt zeer moeilijk in etnisch verdeelde naties. We stellen wereldwijd vast dat zowat elke groep van mensen die iets hebben opgebouwd, met klem benadrukt “dat zij voor die andere niet gaan opdraaien”. Bijvoorbeeld, men kan op straat letterlijk uit de mond van een blanke horen : “Ik betaal niet voor die zwarte”. Andere reële variant is een zwarte Amerikaan die zegt: “Ik betaal niet voor die Chinees”. Enzovoort. Bij geopolitiek moet absoluut etnopolitiek worden ingecalculeerd. Anders maakt men onvermijdelijk zware fouten bij het analyseren van de problemen waarmee onze maatschappij vandaag te kampen heeft. Geopolitiek zonder etnopolitiek heeft geen enkele zin. Ik wens daarbij wel te benadrukken dat etnopolitiek niets te maken heeft met het begrip “racisme”, door onze vrijheidsbeperkende wetgeving een nogal vaag omschreven begrip. Het gaat hier om een vanuit de evolutie ingegeven basisreactie.

Een tweede principe. Om als volk onafhankelijk te overleven moet het beschikken over een aantal onafhankelijke materies. Belangrijk zijn het zelf beschikken over voedsel en energie. We kunnen dus stellen dat een volk enkel kan overleven indien het beschikt over een voor haar geschikt levensgebied. Volgend op dit principe een volgende stelling: een volk is het aan zichzelf verplicht om de levensnoodzakelijke elementen waarover het niet beschikt veilig te stellen. Voor velen lijkt dit eenvoudig en logisch. Maar dit is niet eenvoudig. Neem het voorbeeld van Leningrad in de periode 1941-45. Tijdens deze periode werd Leningrad door middel van een Duitse blokkade tijdelijk van een megastad in het Sovjet-Rijk naar een stadstaat herleid. Deze stad kon onmogelijk aan de levensnoodzakelijke noden van het volk voorzien. De stad heeft geen voor landbouw voorzien territorium, de enkele kleine stadsmoestuintjes niet meegerekend. Het verhaal eindigde triest met bijna een miljoen hongerdoden en kannibalisme. In de Middeleeuwen werden stadsstaten tijdens oorlogen na een blokkade meer dan eens tot de overgave gedwongen.

Om als volk te overleven moet men ervoor zorgen dat, in functie van de beschikbaarheid van voedsel en energie, er niet teveel inwoners per vierkante kilometer wonen. In dit kader is het duidelijk dat een massale immigratiestroom onherroepelijk tot het einde van de integriteit en belangenbehartiging van dat volk leidt. De immigratiestroom verandert de samenstelling van een volk in die mate dat de etnische eigenschappen veranderen. Een andere etnische samenstelling verandert de geopolitieke visie van de “bevolking”. Zo zal een volk met stijgend aantal Noord-Afrikaanse immigranten mettertijd veel belang hechten aan een geopolitieke band met de landen van herkomst. De Turkse gemeenschap verblijvend in de Europese Unie zal het wel leuk vinden mocht Turkije er vrolijk bij komen om die reden.

Hoe meer voedsel en energie men moet importeren, hoe meer afhankelijk men van anderen wordt. Zijn die anderen vriendelijke bondgenoten, dan valt de balans nog mee. Wordt het territorium van waaruit men voedsel en/of energie importeert geregeerd door keiharde zakenmensen of plots door vijanden (na een machtswissel), dan staat het eigen volk voor een zwaar probleem dat ze niet in de hand heeft. Nog een punt is daarbij dat een vijand steeds de alimentaire en grondstoffelijke aanvoerlijnen kan saboteren.

In dit kader moeten de Lage Landen zich bezinnen over wie de beste bondgenoten zijn en wie niet. Uiteindelijk moet de geopolitiek van de Lage Landen dienen om binnenlands een compleet soeverein programma uit te voeren: het herinvoeren van echte grenzen, het herinvoeren van een eigen munt, het nationaliseren van banken, het begrenzen van persoonlijk bezit, remigratie van arbeidsproductieve overschotten, het solidariseren van nationale kernsectoren, het invoeren van een solidaristische maatschappelijke orde, het sociaal welvaartsmodel herdefiniëren op basis van volkseenheid.

Daarom moet Vlaanderen na het ontbinden van de Belgische economische kaste – en daardoor de Belgische staat – een eigen munt creëren met economisch compatibele landen zoals Nederland, Wallonië, Luxemburg, Noord-Frankrijk (Zuid-Vlaanderen). Na een “Vlaamse revolutie”, zoals het afstoten van België zal genoemd worden, moeten de Lage Landen vanuit gemeenschappelijk belang overgaan tot nieuwe staatsverbanden.

Internationaal is samenwerking met bepaalde landen wenselijk. Niet met de VSA maar wel met sommige tegenstanders van de VSA, zoals Rusland, Wit-Rusland, Syrië en Iran. Er zijn genoeg kandidaten.

In de veranderende wereld zullen China, India en de VS hoofdrolspelers zijn. Dit is nieuw want gedurende eeuwen was de Middelandse Zee zowat het centrum van de wereld. Vanaf het ogenblik dat men internationale betrekkingen op wereldschaal begon te ontwikkelen, dat is 500 jaar geleden, tot 1945 bevond het heersende wereldrijk (Rome, China, Mongolen, Griekenland, Frankrijk, Portugal, Spanje, de Nederlanden enzovoorts) zich steeds op het Euraziatisch continent. In 1945 ontstond er voor het eerst een wereldmacht die buiten het Euraziatisch continent ligt. Op zich is dit een verandering die men kan vergelijken met een tektonische verschuiving. Ondanks deze verschuiving van macht naar het Amerikaans continent blijft het geopolitiek belang van het Euraziatisch continent centraal.

Eurazië is het enige terrein waar een eventuele rivaal van de VS zou kunnen verschijnen. Daar bevindt zich de sleutel van de Amerikaanse geopolitiek.

Mackinder stelt in 1904 al in zijn eerste werk “De geografische spil van de geschiedenis” : “Wie Oost-Europa beheerst, beveelt het hart van de wereld. Wie het hart van de wereld beheerst, beveelt het eiland van de wereld. Wie het eiland van de wereld beheerst, beveelt de wereld.” Mackinder was een Brit en ging ervan uit dat het Britse Rijk – toen op een hoogtepunt – haar macht moest kunnen behouden. Jarenlang heerste Groot-Brittannië over de wereldzeeën dankzij een superieure vloot. Echter, ook de technologische ontwikkeling nam haar vlucht en zo kwamen er nieuwe technieken die ertoe leidden dat het over het land voortbewegen door middel van bijvoorbeeld stoomtreinen, steeds gemakkelijker en vlugger ging. Mackinder ging ervan uit dat in de nabije toekomst de politieke macht van Groot-Brittannië wel eens geringer zou kunnen worden. In een wereld waar deze opgedane politieke macht te danken was aan een maritieme vloot, en verbindingen over land een sterkere positie zouden gaan innemen, zouden continentale landen als Rusland meer politieke macht vergaren. Groot-Brittannië zou geen grip kunnen krijgen op deze continentale gebieden en zo haar politieke macht zien afnemen. Mackinder wees erop dat al vaker beschavingen vanuit dit continentaal gebied erin slaagden anderen te overheersen.

Een andere geograaf uit deze tijd, maar dan behorende bij het 'vijandige' Duitse kamp was sterk onder de indruk van Mackinder's werk: Karl Haushofer (1869-1946). Hetgeen Mackinder vreesde, dat was voor Haushofer een wensdroom. Haushofer zag het als volgt: wanneer Duitsland heerschappij over het 'Heartland' zou hebben, zouden zij heersen over het 'World Island' wat zou betekenen dat Duitsland een hegemoniale macht zou zijn. In de geopolitieke ideeën van Haushofer neemt het begrip ‘Lebensraum’ een centrale plaats in. Dat begrip ontleende hij aan Friedrich Ratzel (1844-1904) en aan Rudolf Kjellen (1864-1922) die Ratzels ideeën in geopolitieke zin had verscherpt. Ratzel beschouwde staten als organismen. In feite voegde Ratzel aan Darwins concept van de the struggle for life een ruimtelijke dimensie toe. Het gaat niet alleen om een strijd om het bestaan, maar elke strijd om het bestaan was een strijd om de ruimte waarin dat bestaan zich moest afspelen. Vandaar het begrip ‘Lebensraum’. Dat laatste moet gezien worden als het totale gebied dat voor het bestaan van een volk nodig is. Haushofer bezorgde het begrip daarbij een etnische inslag. Hieruit kunnen we stellen dat indien de Lage Landen leefbaar willen blijven, we heden ofwel aan gebiedsuitbreiding moeten doen of aan bevolkingsvermindering. Annexatie of remigratie. Annexatie is heden onmogelijk dus rest er maar één oplossing: remigratie.

Willen de Lage Landen een belangrijke rol spelen, dan is een goede verstandhouding met het “heartland” geen overbodige luxe. In een Europees samenwerkingsverband, als alternatief voor de EU, is het mogelijk om de economische afzetmarkt te vergroten. Door een samenwerking met Oost-Europa en Rusland te stimuleren, verzekeren we onze aanvoer van energie en voedsel. Het moet wel de bedoeling zijn dat we zoveel mogelijk zelf ons voedsel produceren, maar door middel van een verbond van Europese landen en volkeren kunnen de Lage Landen hun toekomst integraal veilig stellen.

Heerschappij over Eurazië, constante in de Angelsaksische geopolitiek

Een sterke aanwezigheid op het Euro-Aziatisch continent garandeert de VSA wereldheerschappij. Zeker dankzij de daar aanwezige grondstoffen. De VS zijn een supermacht dankzij de aanwezigheid in de drie randzones van het continent. Eurazië is het enige terrein waar een eventuele rivaal van de VS zou kunnen verschijnen. Opnieuw, hier bevindt zich de sleutel van de Amerikaanse geopolitiek. De gedachtengang van Brzezinski wordt al jaren door de Engelsen uitgevoerd.

“De NAVO is het middel om te verhinderen dat het Euraziatisch blok ooit één wordt,” zegt generaal Gallois. Volgens geopolitieker Halford John Mackinder (1861-1947) is “het ergste wat er kan gebeuren een continentale alliantie van Duitsland met Rusland”. Deze kunnen de wereldsuprematie van de Angelsaxen beëindigen. Daarom pleit Mackinder voor een gordel van staten tussen Duitsland en Rusland om het militair-sterke Duitsland te absorberen.

De Britse geopolitieker Homer Lea pleit in zijn boek “The Day of the Saxons”  voor het indijken van Rusland. De Russen mogen zelfs niet onrechtstreeks de Bosporus en de Dardanellen beheersen. Tijdens de Krimoorlog werd zijn theorie toegepast. Engeland en Frankrijk steunden de Turken tegen de Russen. Het doel van de orthodoxe tsaar was om het Heilige Land te bevrijden en Constantinopel opnieuw in te nemen. Vandaar konden de Russen doorstoten naar de Indische Oceaan. De Westerse mogendheden schrokken van de gedachte dat de Russische hoofdstad Sint-Petersburg kon verhuisd worden naar de Middellandse Zee. Mocht de tsaar zijn wil hebben kunnen doorvoeren, dan sprak men heden niet over “Istanboel” maar nog steeds over Constantinopel.

Een ander voorbeeld van Britse steun aan de vijanden van Rusland vindt men terug tijdens de Russo-Japanse oorlog. Zowel Groot-Brittannië als Japan maakten zich zorgen over de groeiende macht van Rusland in Mantsjoerije. Op 30 januari 1902 sloten zij een bondgenootschap. Hierin werd overeengekomen dat indien één van beide landen in een oorlog werd meegesleept ter verdediging van haar regionale belangen, de andere natie niet alleen neutraal zou blijven maar er alles aan zou doen om te vermijden dat het conflict zich zou uitbreiden.

Henri Kissinger zei dat “men Rusland moet aanmoedigen zich enkel op haar eigen grondgebied bezig te houden. Een land dat zich uitstrekt over 11 tijdszones, van Sint-Petersburg tot Vladivostok, heeft niet veel last van claustrofobie.” Een rapport van de Amerikaanse Landsverdediging van 1992 verdedigt dat er Amerikaanse nucleaire wapens op Rusland gericht blijven “want Rusland is de enige macht ter wereld die in staat is de Amerikaanse wereldheerschappij te doorbreken”. Dit document van 1992 houdt het plan in om alle landen van het voormalige Warschaupact op te zetten tegen Rusland. U begrijpt nu waar het raketschild in Polen en Tsjechië toe dienen.

Brzezinski (CFR) zei dat “de NAVO moet uitgebreid worden naar het Oosten om elke dreiging van Rusland in Oost-Europa tegen te gaan”. Ook daarom eisen de Amerikanen dat Turkije bij de EU komt. Dan is Rusland zowel economisch als militair omsingeld. Turkije bij de EU is slecht voor Europa maar goed voor de geopolitieke belangen van de VSA. Om de Amerikaanse omsingelingen tegen te gaan rekent Rusland dan weer op Servië, Griekenland, Iran en Armenië.

Kissinger schreef: “Indien we falen bij het uitbreiden van de NAVO richting Oost-Europa, dan kan dit leiden tot gevaarlijke geheime akkoorden tussen Rusland en Duitsland”. Het  Molotov-Von Ribbentroppact had als doel de VS buiten het Europese continent te houden. Volgens rassoloog Vladimir Avdeev, die bepaalde KGB-documenten kon inkijken, hield het pact ook een etnisch aspect in. “Beide partners zouden Europa Indo-Europees houden”, stelt hij. Vandaar dat Lazar Kaganovitsj, opperrabbijn in de officiëel atheïstische Sovjet-Unie, het gastland waar hij verbleef via politieke druk aanspoorde tot een agressievere houding tegenover Duitsland, met miljoenen onnodige Europese doden tot gevolg en alsook het einde van de macht van de Europese landen.

De rivaliteit tussen de VSA en de Sovjet-Unie beheersten de volgende 5 decennia na het einde van de voor Europa zeer nefaste Tweede Wereldoorlog. De geopolitici zijn in hun nopjes. De bipolaire competitie bevestigt hun theorieën. Tegenover elkaar staat enerzijds de grootste maritieme macht, die over de gehele Atlantische en Stille (Grote) Oceaan heerst, en anderzijds de grootste continentale macht, die heerst over een aanzienlijk deel van het Euraziatische continent. Het Russo-Chinees blok heerst over een territorium dat bijna overeenkomt met het gebied waar de Mongolen ooit heer en meester van waren. De strijd was niets meer dan Noord-Amerika tegen Eurazië, met de gehele wereld als inzet. De overwinnaar overheerst de gehele wereld. Tijdens deze armworsteling kon geen enkele andere macht iets zinnigs inbrengen. Beide kampen beloofden een hemel op aarde.

Er was hier een groot verschil met de Europese Rijken (Imperia). De Britten, Fransen, Duitsers, Portugezen, Nederlanders en Spanjaarden heersten wel over een deel van de wereld, maar geen enkele Europese macht heerste ooit over geheel Europa. Nog een verschil met vorige Imperia ligt in het nieuwe militaire arsenaal en de komst van een nieuw wapen: de atoombom. Dit hield in dat een clash tussen beide grootmachten zo goed als uitgesloten was. Het gebruik ervan zou leiden tot de vernietiging van beiden en daarmee het verdwijnen van een belangrijk deel van de mensheid. Dit verklaart waarom vele conflicten aan de rand van het Euraziatische continent uitgevochten werden (en worden). Het Russo-Chinese blok is er nooit in geslaagd om de randen van het continent te beheersen. De VSA waren er wel in geslaagd daar ankerpunten te leggen. De blokkade van Berlijn en de Koreaanse Oorlog waren testmatchen. Toen de Sovjet-Unie Afghanistan binnenviel, reageerden de VSA dubbel. Ze steunden openlijk de Afghaanse weerstand met enorme wapenleveringen, en vermeerderden hun aanwezigheid in de Perzische Golf. De VSA wilden vermijden dat de Sovjet-Unie de handen zou uitsteken naar de Euraziatische randgebieden en zo totale controle over het gehele continent zou verkrijgen. Dit noemen zij de politiek van containment, of het terugdringen.

Een belangrijk gegeven waarom het Russo-Chinese blok er niet in geslaagd is geheel Eurazië te beheersen, ligt in de splitsing van dat blok, terwijl de VSA hun coalitie wel kon samen houden. De Amerikaanse coalitie injecteerde haar cultuur in de landen en volkeren die aan haar zijde stonden. In het Amerikaanse kamp ontstond een soort Amerikaanse eenheidsworst. De Amerikaanse propaganda overtuigt de vazallen van dat de VSA “de Toekomst” is: “Wil men dit ook bereiken, dan moet men de gehele VS-cultuur overnemen”. De VS verstonden het om tegenover de vazallen soms ook eens soepelheid te vertonen. Dit gebrek aan soepelheid leidde bij de vazallen van het Euraziatische blok tot afschuw voor de Sovjet-Unie. Deze nu achterhaalde afschuw wordt door de VSA politiek misbruikt om voormalige Sovjet-bondgenoten tegen het huidige Rusland op te zetten.

De implosie van de Sovjet-Unie plaatse de VSA in een unieke positie. Ze werden het machtigste land ter wereld, zonder concurrentie. De vergelijking met het Romeinse Rijk gaat goed op. Het Romeinse Rijk, dat op zijn hoogtepunt stond in het jaar 211, beschikte over een leger van 300.000 soldaten om de grenzen van het Rijk te verdedigen, dit zijn 300.000 soldaten buiten Rome. Het VS-leger bevat 296.000 beroepssoldaten, gelegen buiten de VS, om de grenzen van haar domein te verdedigen. In Rome had men het civis romanum sum of ik ben  een Romeins burger en het bekende Pax Romana. De VSA passen dezelfde principes toe, het Pax Americana.

Vandaag heerst een macht afkomstig van buiten het Euraziatisch continent over Eurazië. Deze macht tracht Rusland in te dammen in het Westen (de EU en het tandem Polen-Oekraïne); in het Zuiden (Turkije, Oezbekistan, Kirgizië) en in het Zuid-Oosten (Japan, Zuid-Korea).

Een kijk op de wereldkaart maakt ons duidelijk waarom het continent zo belangrijk is. Eurazië geeft zo goed als onmiddellijke toegang tot Afrika. Vanuit Oost-Siberië kan men makkelijk naar het Amerikaanse continent en naar Oceanië. In Eurazië  woont 75% van de mensheid. Hier bevinden zich het grootste deel van de grondstoffen en fysieke rijkdom zoals kapitaalsgoederen en arbeidskrachten. Hier bevindt zich 75% van de energievoorraad. Hier bevinden zich het grootst aantal dynamische en talentvolle staten en volkeren, die nog in staat zijn iets zinnigs op te bouwen. Na de VSA komen de zes volgende landen op de lijst van grootste budgetten en grootste legers uit Eurazië. Hier bevindt zich het grootste aantal nucleaire wapens. In Eurazië  bevinden zich de twee meest bevolkte landen ter wereld (China en India). Het Euraziatische continent steekt in geval van unie met kop en schouders in alle domeinen boven de VSA uit. Dit is zelfs al het geval als er toch een Europese as Parijs-Berlijn-Moskou zou bestaan of een Europese samenwerking van Gibraltar tot Vladivostok zou komen.

Men kan het gespeelde spel in Eurazië  beschouwen als een schaakspel, met Eurazië  als schaakbord. De VSA zullen de belangrijkste rol blijven spelen zolang Centraal-Europa aansluiting zoekt bij West-Europa (EU & NAVO), het zuiden van Rusland verdeeld blijft en het Oosten geen eenheid vindt. Het komt eigenlijk hier op neer: zolang de VSA hun miliitaire basissen in de Euraziatische randgebieden kunnen behouden, blijven ze de numero uno. Indien West- en Centraal-Europa aansluiting vinden bij Rusland, het zuiden de VSA beu worden een het Oosten van Azië wel overeenkomen, dan is het gedaan met de overmacht van de VSA. Eén van de pogingen van het Zuiden (Midden-Oosten) om met de VS-overheersing te breken, is het idee om olie met de euro te betalen en niet langer met de opgedrongen papieren dollartijger. Saddam Hoessein bekocht deze plannen met zijn leven. Iran heeft ook al geopperd dat het beter zou zijn om de grondstoffen met de euro te betalen. We kennen nu al het dreigend vervolg: Wereldoorlog III.

Vraag aan eender welke burger wat hij van de Duitse bezetting van dit land vindt, en hij zal terecht antwoorden: “Zij hadden hier niets te zoeken”. Vraag aan diezelfde burger wat hij ervan vindt indien bijvoorbeeld de Russen in dit land 1.300 manschappen permanent zouden stationeren. Hij zou deze idee erg vinden en misschien in de weerstand gaan. De feiten zijn wel dat de VSA in België 1.297 manschappen permanent stationeert, waaronder een deel om het binnenlandse doen en laten via Echelon (grote installatie te Gooik) te registreren. De VSA hebben in totaal 84.500 manschappen ingezet om Europa blijvend bezet te houden. Iedereen vindt dit blijkbaar normaal. In 2010 was het budget voor het Amerikaanse leger alles bij elkaar 607 miljard dollar. Tweede op de lijst is China met 85 miljard dollar. Hier moet men aan toevoegen dat de budgetten voor defensie van de NAVO-landen als aanvulling van de Amerikaanse belangen dienen. De NAVO wordt ingezet daar waar Amerika, en dus Wallstreet, belangen heeft. Daar en nergens anders.

Op het Euraziatische continent bevinden er zich 5 belangrijke hoofdspelers: Frankrijk, Duitsland, Rusland, China en India. Groot-Brittannië, Japan en Indonesië zijn belangrijk maar hebben deze status van hoofdspeler niet. Groot-Brittanië heeft enkel maar een kleine betekenis als vazal, we mogen zelfs stellen: als Paard van Troje voor de VSA in Europa. De VSA hebben Groot-Brittannië nooit ingefluisterd haar sabotage van de Europese eenheid te stoppen. Maar verder dan geostrategisch gepensioneerde reikt de Britse rol niet meer. Oekraïne, Azerbeidzjan, Korea, Turkije en Iran vervullen de rol van belangrijk draaipunt.

Maar we pleiten natuurlijk niet voor het verenigen van geheel Eurazië tot één blok of tot één land. Daarvoor zijn de etnische tegenstellingen bovendien te groot. Vandaag zijn China en Rusland nog objectieve bondgenoten. Doordat Europa keer op keer de uitgestoken hand van Rusland weigerde, doen de Russen nu wat Amerikaanse geopolitici wensen: Rusland keert zich meer en meer weg van Europa en richt zich in de plaats meer en meer tot Azië. Rusland behoort tot de BRIC-landen en is bondgenoot van China door hun gezamenlijk lidmaatschap van de Shanghai Samenwerkingsorganisatie.

Dit komt omdat beide landen geen zin hebben in een aanhoudende VS-hegemonie over de wereld. Maar op zeker ogenlik zullen zij concurrenten worden, wat nu al op een paar domeinen het geval is. Beide strijden voor een monopolie in Centraal-Aziatische landen zoals Kazachstan, Oezbekistan en Kirgizië. De Chinese economie heeft veel energie nodig. Langs één kant werken ze samen met de Russen, langs de andere kant proberen ze hen de loef af te steken. De Russische grondstoffen, hoeveel er ook mogen zijn, kunnen maar éénmaal boven gehaald worden. Elke liter olie kan men maar éénmaal bovenhalen en verbruiken. Dankzij de sadomasochistische rol van Europa, door gratis de vazal van de VS te spelen, verkopen de Russen meer en meer olie en gas aan China. Hierdoor maken de Russen een potentiële tegenstander groot. Heel Zuid-Siberië wordt nu al ingepalmd door Chinese illegalen. Men schat hun aantallen daar nu al op 5 miljoen. Moskou wordt de laatste jaren overspoeld door etnische Aziaten die aan spotprijzen in bepaalde sectoren tewerk gesteld worden, zoals de bouwnijverheid. China zelf verwacht dat het de macht van de VS overneemt tegen maximaal 2020. China heeft daar zelfs een nucleaire oorlog voor over.

Sommige wetenschappers hebben de Oeral plechtig tot grens tussen Europa en Azië verheven. De Russische autochtonen denken daar iets anders over. Rusland beschikte tot de 17de eeuw niet over natuurlijke grenzen. De Steppen verschaften de Turko-Mongoolse nomaden onbeperkt toegang tot het hart van het Rijk. Na twee eeuwen juk hebben de Russen zich eindelijk kunnen bevrijden. En op hun ééntje. Daarom werden ze verplicht de grenzen zo ver mogelijk te leggen met als resultaat de verovering van Siberië. Het verschil met Westerse kolonisatie ligt in de defensieve motieven voor de Siberische veroveringen.

Vandaag bevindt de kracht en het belang van Siberië zich in de grondstoffen, in de houtproductie, in haar ligging tot de Noordpool, waardoor Rusland in 2007 op 4.000 meter diepte haar vlag kon planten. Dank zij Siberië is Rusland de tweede grootste steenkoolproducent van de wereld. In de grond bevinden zich massa’s uranium, zilver, titanium, lood, zink en zelfs diamant. Het ontdooien van de permafrost biedt enorme perspectieven. Dit is zeer vruchtbare Siberische grond die heel lang bevroren is geweest, waardoor de mens deze niet kon mishandelen of ontginnen. Jaarlijks komen er talloze vierkante kilometers vruchtbare grond bij. In het kader van de noodzakelijke voedselproductie is dit een meevaller. Door het smelten van delen van de Noordpool komen er waterwegen vrij die vanaf Noord-Siberië kunnen bevaren worden.  Het enige zwakke punt van Siberië is het lage bevolkingsaantal, ongeveer 43 miljoen mensen. Om economische redenen trekken veel daarvan bovendien naar de rijkere regio Moskou-Sint-Petersburg, waardoor de nataliteitsbalans negatief is (denken we nu ook weer aan de tegelijk daarmee lopende immigratie vanuit China).

De noodzaak van ruimte

Iedereen kan het beland van levensruimte inzien. Deze ruimte geeft ons de mogelijkheid te overleven, om ons te ontwikkelen. Hoe groter de ruimte waarover men beschikt, hoe meer lucht, hoe meer brood, hoe meer bossen en rivieren, des te groter de afstand tussen de mensen waardoor de leefbaarheid vergroot en er meer mogelijkheden zijn om de drukte van de stad te ontlopen. Wie enkel maar techniek heeft om te verhandelen, wordt benadeeld. Genoodzaakt worden levensmiddelen in te voeren maakt een land en volk zwak. Nu al kunnen we stellen dat Japan ooit de vazal van China wordt door een gebrek aan ruimte. Zich afkeren van de ruimtelijke idee staat gelijk aan het zich afkeren van het leven.

Ruimtelijk gezien stellen we vast dat Moskou zich op twee uur verschil – twee tijdzones –  van Brussel of Antwerpen bevindt. Aan de andere kant zien we dat Brussel en Antwerpen zich op zes uren verschil – zes tijdzones – van Washington bevindt. Met Moskou is er direct continentaal contact. We kunnen er bij wijze van spreken tevoet, met de ezel of met de fiets naartoe. Anders is het met Washington. Daar ligt een enorme oceaan tussen. Een enorme natturlijke grens en barrière. Geografisch kan iedereen met een beetje goede wil vaststellen dat we meer gemeen hebben met Rusland dan met de VSA.

Na de implosie van de Sovjet-Unie verloor het enorme Rijk een belangrijk deel van haar territorium. Het daalde van 22 miljoen vierkante kilometer tot 17 miljoen vierkante kilometer. Rusland blijft ondanks dit verlies het grootste land ter wereld.

Rusland is ongeveer tweemaal zo groot als de VSA of China. Het bestrijkt een totale ruimte van 11 tijdzones. De Europese volkeren hebben recht op een woonplaats van Gibraltar tot Vladivostok.

De globalisatie en het protectionistische antwoord

We moeten ons bewust worden van de ernst van de globalisatie. Deze opgedrongen globalisatie leidt ons meer en meer naar de armoede. De Vlaming voelt het heden meer dan ooit aan den lijve. Er is steeds meer werkloosheid, er zijn meer gezinnen die hun schulden niet meer kunnen afbetalen, meer immigranten die aan spotlonen het werk overnemen, meer onveiligheid, minder sociale zekerheid, onze pensioenen worden bedreigd enzovoort. De Europese Unie wordt geacht ons normaliter te beschermen tegen deze kwalen maar doet net het tegenovergestelde. De EU haalt het ene na het andere Paard van Troje binnen. Het is aldus geen toeval dat de Fransen en de Nederlanders in 2006 tegen de EU hebben gestemd. In andere landen hielden de democraten bewust geen opiniepeilingen of vervalsten deze in het belang van de globalisten. Voor de Europese landen is globalisatie een nachtmerrie. Voor de Chinezen en de Indiërs een zegen. Ieder jaar komen er in China 25 miljoen banen bij. Deze komen er voor een belangrijk deel als vervanging van Europese en dus ook Vlaamse banen. China heeft de VS vervangen als voornaamste exporteur naar de EU. De eonomisten vertellen ons, net als indertijd met Japan, dat de ontwikkeling van dat land ons banen zal opleveren. Wie gelooft dit nog ? Het verschil is dat het Europese banenverlies dankzij China een veelvoud in het kwadraat zal zijn van het banenverlies door Japan. Ooit maakten ze ons wijs dat de Chinezen enkel maar goedkope rommel produceerden. China staat op nummer één van de wereldranglijst, na de VSA (!), wat betreft het fabriceren van “high tech”. China heeft 1.731 universiteiten en levert jaarlijks vele duizenden ingenieurs af.

Dankzij het mondialisme verliezen de Europese landen jaarlijks honderdduizenden banen. Eerst verloor men de minst gekwalificeerde banen. Tot dan kon onze economische kaste zich nog in de handen wrijven. De goedkope immigrant en goedkope invoer leverde enorme winsten op. Vandaag verliezen de Europese landen hoogtechnologische banen aan o.a. China. Onze middenstand heeft het niet veel beter. Het zogenaamde proletariaat bevindt zich niet meer bij de arbeidersklasse, maar groeit stilaan uit naar alle economische klassen van ons volk. Het enige wat men in onze schapenmaatschappij doet is afwachten. Toen de Britse Eerste Minister Brown in China vertoefde, kon hij geen enkel groot contract loswrikken. Hij kon enkel brabbelen over “de voorname rol van het Engels op de beurs in Londen”. En langs de andere kant is zijn land, het belangrijkste industrieland van de 19de eeuw, een onthaalland geworden voor Chinese producten.

Men vertelde ons dat de globalisering wereldwijd de lonen omhoog zou trekken. Niets is daarvan terecht gekomen. Integendeel. Het mondiaal reserveleger aan arbeidskrachten bevat in China alleen al 750 miljoen mensen. Zij zijn in staat om in de VSA en in Europa iedereen in de werkloosheid te trekken. 300 miljoen van hen leven met minder dan een euro per dag. De economische delokalisering is niet meer marginaal – zoals de media ons willen doen geloven –  maar structureel. Het internationale grootkapitaal kan eenieder van ons doen werken voor bijvoorbeeld twee euro per dag. Eerst schaft men de sociale zekerheid af. Dan voert men hongersnood in. Dan stelt men : “Als jij niet werkt voor twee euro per dag dan doet die Chinees het wel, en dan gaan jij en je kinderen dood”. De tijden van priester Daens komen in het kwadraat terug.

In Davos heeft Stephen Roach (economist en big boss van de bank Morgan Stanley) duidelijk gesteld : “Men heeft de mensen uitgelegd dat globalisering een proces is dat enkel maar winnaars zou kennen, zowel voor de gesalarieerden in het Noorden als voor die in het zuiden. We ontdekken echter dat in het Noorden in de eerste plaats de bezitters van kapitaal de grote winnaars zijn.” We stellen vast dat in Europa het aandeel van de lonen daalt en het aandeel van de winsten heel sterk stijgt.

De grote boosdoener van heel wat Europese armoede ligt in de gedwongen invoering van het liberaal-globalistisch economisch model. Daar zijn we nu van overtuigd. Het antwoord ligt dan ook in het tegenovergestelde. We moeten onze markt afschermen. Grenzen kunnen wegvallen tussen staten die economisch met elkaar verwant zijn, zoals tussen Vlaanderen, Nederland, Wallonië en Luxemburg, dergelijke clustering is welkom. In een ruimere context kan dit ook op Europese schaal gebeuren, maar dan wel op voorwaarde dat de economische situatie eerst compatibel is met die van de Lage Landen.

We zouden het zo kunnen regelen dat van elk basisproduct of korf van basisproducten een minimaal percentage uit eigen regio moet komen. Volgens Maurice Allais, een Frans econoom, schommelt dit percentage best rond de 80%. Met 80% eigen productie en de mogelijkheid te gaan tot 20% import vermijdt men dat een bepaalde sector in eigen land verdwijnt. Met dit systeem zou onze textielnijverheid zelfs terug kunnen komen. Allais gaat er van uit dat men voor een belangrijke sector als de landbouw de eigen productie wettelijk opvoert tot 90%.

Op protectionistisch vlak moet het beleid zich gedragen als een goede huisvrouw. De ramen en deuren worden ofwel hermetisch gesloten, ofwel half geopend, of in geval van goede temperaturen meer geopend. Tijdens de huidige economische mondiale storm kan men enkel maar alle ramen deuren zo goed mogelijk sluiten. De toepassing van sociale BTW en douane-importtaxen schermt de eigen markt en aldus de eigen loontrekkenden af. Het is beter om de import extra te belasten dan het loon uit arbeid.

We moeten ons niet enkel beschermen tegen import, maar ook tegen overnames  door vreemde investeerders. Overal ter wereld schermt men de eigen markt af: de VSA, China, Duitsland en Rusland zijn maar een paar voorbeelden. Enkel de EU beschermt de vreemde investeerdersin de plaats van het eigen volk. De Europese ruimte moet volledig op zichzelf staan. Binnen dit gebied zou import bijna uitzonderlijk moeten zijn.

Op dit ogenblik bevinden de meeste economische sectoren binnen de Europese ruimte zich in directe concurrentie met voormalige Derde Wereldlanden. Inderdaad, er was een tijd dat we van hen geen concurrentie ondervonden. Deze periode is nu voltooid verleden tijd. Gezien de lage lonen die men ginder betaald, zullen al onze bedrijven in een niet-afgeschermde binnenlandse marktruimte het onderspit delven.

Besluit

De as Washington-Brussel-Tel Aviv is nefast voor de Europese landen en dus ook voor de Lage Landen. Deze as maakt onze cultuur kapot! Deze as neemt onze vrijheid af. Dit is de as van de burgeroorlog, van de chaos, van de chip-implant, van Big Brother.

De as Washington-Brussel-Tel Aviv wordt tot mijn grote verbazing gesteund door betaalde heerschappen en groepen die “Eigen Volk Eerst” roepen. Ik heb niets tegen andere volkeren en andere etnische groepen... in hun eigen land. Maar de massa-immigratie gebruiken om onze maatschappij te terroriseren, dat kan niet.

Na tientallen jaren bezetting van Europa - West-Europa door de Amerikanen en Oost-Europa door de Sovjet-Unie - zien we dat de “American Way of Life” bij ons zowat alles heeft aangetast. In Oost-Europa kennen de mensen hun tradities en hun cultuur nog, men is er meer patriottisch of nationalistisch.

Er mag geen as standhouden van Washington over Brussel naar Tel Aviv. Ook geen as van Portugal tot de Oeral. Maar er moet een as komen van Gibraltar tot Vladivostok, omdat dit laatste één geografisch geheel is.

Enkel deze laatste as betekent de overlevingskans voor Europa. Enkel deze laatste as kan Europa, en daardoor de hele wereld, behoeden voor toestanden neergeschreven door Georges Orwell’s 1984. De EU vervormdt zich geleidelijk aan tot één grote gevangenis. De “War on Terror” met zijn anti-terreurwetten geven de slaafse overheden carte blanche om iedereen zonder vorm van proces en zonder recht op verdediging uit te schakelen.

De mengeling van wetten die onze vrije meningsuiting dagdagelijks doen afnemen, het wegrukken van onze wortels, het opdringen van massa-immigratie, het toelaten van de meest gruwelijke vormen van decadentie, het overdreven materiële welzijn, het uit ons leven verdwijnen van het spirituele spectrum enzovoorts... Deze leiden naar een zekere ondergang van de Indo-Europese beschaving. Als solidaristen stellen we dat dit alles is wat we niet willen.

Wie “Eigen Volk Eerst” zegt  – en wij doen dat zeker, wij zijn deze slogan niet vergeten omwille van de salonfähigkeit –  moet er ook akkoord mee gaan dat andere volkeren dit in hun landen ook zeggen. “Eigen Volk Eerst” geldt voor de Vlamingen. Maar “Eigen Volk Eerst” geldt eveneens voor de    Iraniërs, de Irakezen, de Palestijnen, de Duitsers, de Russen en wat dat betreft voor de Eskimo’s. “Eigen Volk Eerst” schreeuwen in Vlaanderen maar dit niet toelaten voor bijvoorbeeld de Irakezen en er tegelijkertijd de Amerikaanse bezetting goedkeuren, is ofwel hypocriet ofwel een politieke lijn gedicteerd door de internationale bankiers met hun Amerikaans-Britse regeringen. Men kan geen enkele logica vinden in het “Eigen Volk Eerst” schreeuwen en het akkoord gaan met de bombardementen van volkeren die in eigen land wonen.

Dit alles doet ons vragen stellen: is dit gepland ? Wie heeft dit gepland ? Wie heeft er belang bij? Wie werkt er mee aan dit plan? Wie speelt er Rattenvanger van Hamelen door kiezers te lokken en te kanaliseren op de kap van de huidige slechte immigratiepolitiek en een vals anti-immigratiediscours te verkopen? Men kan niet tegen immigratie zijn en tegelijkertijd de hielen likken van de joodse lobbies. Men kan niet tegen moslimscholen zijn – in dit systeem hebben onze kinderen geen last van cultuurconflicten – maar wel toestaan dat er Joodse scholen bestaan. Men kan niet zeggen : “Geen islam, Noord-Afrikaanse immigranten zijn geen Vlamingen” terwijl men wel stelt : “Joden vormen een deel van ons Vlaams volk”.

Laat u niet vangen door een vals remigratiediscours, nu plots herondekt nadat het N-SA vanaf de stichting dit in het programma had staan. Men kan niet “de islam bekampen” en in de VSA emotioneel staan roepen “America we fight for you !”. Het is net de VSA die de immigratie in Europa steunt, die Kosovo heeft opgericht en nu Turkije bij Europa wil sleuren. Remigratie is enkel mogelijk binnen een Euro-Russische As.

De belangrijkste vraag luidt: wat kunnen we eraan doen? Hierop kunnen we ten minste al één antwoord geven: informeren. Kennis is macht. En zeker niet meelopen met de internationale bankiers en hun Rattenvangers. De Rattenvangers zullen bij hun eigen ondergang geen hulp van het hun geliefde Israël en de omnipresente joodse lobbies krijgen. Dat zien we nu al.

Zo stemmen de Rattenvangers in onze Westerse parlementen, samen met het hele internationale systeem, resoluties mee die Iran verbieden kernwapens te ontwikkelen. De Rattenvangers hebben nooit een resolutie voorgesteld die Israël verbiedt kernwapens te bezittten. Het is toch logisch dat ofwel in principe iedereen kernwapens mag bezitten, ofwel niemand, zelfs zij niet die ze ooit al gebruikten! Zij die ze ooit gebruikten – de VSA - zouden trouwens de eersten moeten zij om in te zien hoe gemeen, vuil en laf een kernwapen is en ze bij hun thuis ontmantelen als voorbeeld.

Integendeel. Nu willen ze raketten plaatsen om zogezegd Iraanse en Koreaanse raketten tegen te houden. Deze raketten zouden, bij het beschikken over genoeg vermogen, Europa kunnen bereiken via Turkije en Griekenland. Kijk maar eens naar de kaart. Iran heeft nu geen raketten die meer dan 2.000 mijl afleggen. Om Europa te bereiken hebben ze raketten met een actieradius van bijna 4.000 mijl nodig. Dit zou volgens de Amerikaanse geheime diensten nog vele jaren duren. Maar om ons te beschermen, plaatsen ze zelf wel raketten ver ten noorden van Griekenland:  in Tsjechië  en Polen! Amerika bereidt de omsingeling van Rusland voor. Ik vermoed inderdaad dat er ooit een Amerikaanse aanval op Rusland komt.

De internationale bankiers willen dat er overal chaos heerst. De chaos in het huidige Irak is bewust veroorzaakt. De voorwaarde om enige mogelijke vorm van verzet een kans te geven is het scheppen van orde. De internationale bankiers kunnen enkel maar gedijen daar waar er chaos heerst. Zij willen dat we elkaar wantrouwen, verraden en bekampen.

We staat voor de keuze: ofwel met de internationale bankiers en geglobaliseerde slavernij, ofwel met Rusland en de solidaristische vrijheid. Ik heb al gekozen. Ik rebelleer tegen het kapitalistisch systeem en kies voor de Euro-Russische as. Omdat Rusland het enige land is dat ons kan bevrijden van de Amerikaanse bezetting, zonder ons zelf te bezetten, omdat een gezond bondgenootschap de meeste garantie kan geven voor de opbouw van een solidaristisch politiek systeem in onze eigenste Lage Landen.

We hebben niet veel tijd meer. Door gebrek aan geloof, aan kinderen, aan moed en offervaardigheid beleeft het huidige Europa een eindtijd. Als jullie niet willen dat de Afrikanen en de Aziaten ooit naar de film “De laatste der Indo-Europeanen” zullen kijken, verwerp dan Amerikaanse as. Kies dan voor een Europa met Rusland als bondgenoot. Laat Europa signalen geven aan Rusland dat we met hen willen samenwerken. Anders zullen ze zich ontgoocheld met hun rug naar ons keren en kiezen voor bondgenootschap met Aziatische landen. Wij hebben hen nodig en zij ons. Geloof de leugenachtige Amerikaanse propaganda over Rusland niet. In Oost-Europa hebben wij een vriend. Laten wij vriendschappelijk zijn voor hem.

Ik ben voor een grootse samenwerking van alle Europese landen en volkeren, van Gibraltar tot Vladivostok.

Kris Roman

Toespraak NJN woordvoerder

Locatie: NVU demonstratie te Venlo 12-06-2010

Thema: Geen miljardensteun aan EU fraudeurs! Nee tegen de EU dictatuur uit Brussel!

Kameraden en kameradinnen, volksgenoten en burgers van Venlo.

Wij vanuit de Nationale Jeugd Nederland, staan hier vandaag om de demonstratie van de Nederlandse Volks Unie te ondersteunen onder dit belangrijke thema: Geen miljardensteun aan EU-fraudeurs! Nee tegen de EU dictatuur uit Brussel!

Sinds de oprichting van de EU en de vorming van een zogenaamde centrale Europese regering, wordt er slechts aan achterkamerpolitiek gedaan, de eigen belangen behartigt en wordt er compleet voorbij gegaan aan het volksbelang.

Zo worden de EU landen vandaag de dag gedwongen om Griekenland 30 miljard euro te lenen, waarvan Nederland maar liefst 5 miljard voor zijn rekening zou moeten nemen. Onze vraag luidt dan ook; zien wij dit geld ooit terug? Wij vragen ons af waarom wij, het volk, moeten betalen voor een falende Europese marionetten regering, knechten van het kapitaal, die geld verdienen over de rug van de Europese volkeren!

De plannen voor de Europese unie vinden hun oorsprong in de jaren 50 en bestaat momenteel uit 27 Europese lidstaten. Veel landen zoals Griekenland, Spanje en Portugal hebben de financiële situatie niet in de hand. Dat zijn de landen die wij, de Nederlanders en vele andere West-Europese landen, onder druk van de Europese regering uit de financiële schulden mogen helpen. De Europese Unie komt slechts ten goede van de vrije handel en het groot kapitaal, en tast de soevereiniteit van onze Nederlandse staat aan.

Wij eisen daarom ook, een Europa der Volkeren! Wij eisen een onafhankelijke Nederlandse volksstaat, waarin wij met andere soevereine volkstaten, kunnen zorgen voor een welvarend Europa. Een Europa zonder politieke bonzen die met miljarden euro’s smijten om zogenaamde bondgenoten uit de problemen te helpen, maar eigenlijk slechts hun eigen belang dienen. Wij willen een Europa waarin wij, en alle andere Europese volkeren, op de eerste plaats komen te staan als het gaat om arbeid, om thuis zorg, om opleiding en vele ander zaken waar wij momenteel voor in de rij moeten staan, omdat de volksverraders in Den Haag de belangen van het kapitaal belangrijker vinden dan de belangen van ons eigen volk!

Deze volksverraders geven niks om onze volkse geschiedenis, cultuur, traditie en afkomst. Deze volksverraders staan slechts open voor de multiculturele massacultuur zoals het groot kapitaal dat voorschrijft. Deze volksverraders hebben totaal geen gevoel van identiteit, geen besef van een volksgemeenschap, die wij alle Nederlanders en alle Germanen horen te delen. Deze volksverraders willen niets anders dan onze taal, onze tradities, cultuur, onze normen en waarden en uiteindelijk ons volk vernietigen! Daarom roep ik iedere volksgenoot op om op te staan en te laten zien wie wij zijn. Het is geen schande om een trotse Nederlander te zijn, het is geen schande om een trotse Vlaming te zijn en ook is het geen schande om een trotse Duitser te zijn. Daarom sta op en laat zien wie wij zijn, laat zien dat wij het niet langer pikken om door deze verraders voor de gek gehouden te worden!

En daarom eisen wij vandaag!: Geen miljardensteun aan EU fraudeurs! Nee tegen de EU dictatuur uit Brussel!

Kameraden ik dank jullie!

Lezing NJN scholingsdag door Thierry V. namens het Nieuw-Solidaristisch Alternatief

Locatie: Nationale Jeugd Nederland scholingsdag 06-02-2010

Thema: "Anti kapitalisme en de Nationaal-Revolutionaire beweging"

Dank voor deze uitnodiging en de inzet van de organisatoren.

De organisatie waar ik me toe reken, het Nieuw-Solidaristisch Alternatief, is ontstaan in 2007 uit een groep die in de Vlaamse politiek en beweging al flink wat had meegemaakt. Zoveel dat het voor de meesten eigenlijk al welletjes was geweest. De reden dat ze er toch mee door zijn gegaan is vanwege de overtuiging dat de zogeheten nationaal-revolutionaire ideeën een prominente rol in de nabije toekomst zullen spelen, niet geschoten is nu eenmaal altijd mis. Oorspronkelijk was het de bedoeling vooral op de ideeën te concentreren, en deze zijn ook geëvolueerd in een meer dan indrukwekkende mate. Maar sindsdien is ook de coördinatie verviervoudigd, hebben we een wekelijks aangroeiend ledenaantal en onderhouden we als enige in Vlaanderen een internationaal netwerk met activisten van de Widerstand tot prominente nationalistische partijen.

Er stelt zich dus ook een organisatorische vraag naar nationaal-revolutionaire structuren, wat deze tijd natuurlijk dubbel zo spannend maakt voor ons en hopelijk ook voor jullie.

Nationaal-revolutionaire context

Als ik dus over het nationaal-revolutionaire gedachtegoed wil spreken, dan kan ik een theoretisch oeuvre starten. De eerste nationaal-revolutionair was Napoleon begin 19de eeuw, toen Bismarck eind 19de eeuw, toen Strasser begin 20ste eeuw en toen Thiriart eind 20ste eeuw. En nu kan iemand mij corrigeren en vertellen dat het rijtje juist Robbespierre, Napoleon III, Hitler, Ian Stuart Donaldson moet zijn. En nog iemand anders zal daar nog andere ideeën over hebben en zo blijven we bezig.

Het is ook daarom dat ik niet graag over nationaal-revolutionairISME spreek. -ismen, communisme, strasserisme, socialisme, nationalisme, nationaal socialisme, nationale socialisme, nationaal-bolshewisme, kapitalisme, solidarisme... het zijn vaak gemakzuchtige stopwoordjes die voor ons het gevaar van dogmatisch denken inhouden EN die het onze vijanden makkelijk maakt ons te stigmatiseren. Voor zij die de discussie op het internetforum Theudisk gevolgd hebben, dit was een typisch voorbeeld van hoe de moderatoren daar dogmatisch aan hun nationalISME vastklampen en debat stoppen met het stigma nazISME.

Je kan veel inspiratie uit -ismen halen en je kan dit dan ook verantwoorden, maar je moet jezelf en anderen daarom niet tot een -isme rekenen. Als mij gevraagd wordt nationaal-revolutionairisme dan ook te definiëren dan zou ik dat zo breed mogelijk als volgt stellen:

Het centraal stellen van de natie, om de belangen van het volk te kunnen behartigen in de geldende nationale en internationale context.

De geldende nationale en internationale context is hier dan ook de onzekere factor. De 21ste eeuw stelt immers een nieuwe context en vraagt dus om nieuwe ideeën. Alle nationaal-revolutionairen en hun -ismen van het verleden kenden zo'n context dus moeten wij vandaag ook datzelfde doen. Het volk is hier geen onzekere factor maar wordt ingegeven door de belangen, niet door de constante taal of huidskleur maar wel door de veranderende socio-economische toestand.

Vier zaken

WE moeten het nationaal-revolutionaire gedachtegoed relevant aan de actuele context maken, maar wie zijn WE nu eigenlijk?

Daarom moet een onderscheid gemaakt worden tussen vier zaken:

actie en theorie

politiek en subcultuur

Actie en theorie gaan niet altijd even mooi samen als je zou denken. Voorpost is actief en ze slaat een gematigd positief imago uit door zich enkel te bezigen met islamisering, drugs, McDonalds en dierenrechten. Maar als je Voorposters spreekt achter gesloten deuren of leest wat ze in hun tijdschrift Revolte schrijven, dan zijn het de grootste revolutionairen, radicalen, solidaristen en wat nog. De reden hiertoe is dat ze comfortabel in hun morele superioriteit staan bij die thema's. Het is immers een zalig buikgevoel dat je krijgt als anderen het met je eens zijn. Je hebt het over dierenrechten, mensen zijn het met je eens en meteen geeft dat het gevoel dat er een compromis is, dat ze het ook met de rest eens zijn en dat je dus op die weg verder moet bouwen. Theoretisch willen ze wellicht de solidaristische staat, maar dat ga je niet bereiken door aan Circus Benny Wien te staan met een spandoek. Voor dierenrechten ben ik ook en daar mag je van mijn part acite rond voeren, maar dat maakt je een dierenrechtenactivist. Ik mag het niet zeggen maar ik zeg het toch: Voorpost-acties zijn in een nationaal-revolutionaire context tijdsverspilling.

Langs de andere kant, met een artikel van 5 pagina's over casinokapitalisme kan je mensen de ogen openen, maar loop over straat te scanderen dat Wilders een vieze zionist is en je wordt voor wacko aangekeken. En dat vooral als je voorkomen maar weinig aimabel is in de ogen van de gemiddelde Nederlander. Ook dat is een overweging om rekening mee te houden.

En met dat laatste komen we op het tweede onderscheid: Politiek en subcultuur gaan al helemaal niet samen. Dit vraagt wat extra aandacht omdat velen er vandaag nog van uitgaan dat dit wel kan.

Wie kent Gramsci?

Gramsci was een Italiaanse marxist die het gros van zijn leven in de fascistische gevangenis heeft doorgebracht. Daar heeft hij de gramsciaanse theorie ontwikkeld, die stelt dat de culturele hegemonie de eerste voorwaarde is voor de politieke hegemonie erdoor te krijgen. Met andere woorden, verover de cultuur, de moraliteit, en je kan de politiek veroveren. De revolte van Mei'68 met de hippies, feministen, trotskisten etc. kan men daar een voorbeeld van noemen daar het een volledige generatie jongeren en studenten veroverd had. Je kan echter lang hopen op een nieuwe Mei'68, want de massa bestaat niet meer en valt dus ook niet meer te veroveren. De Mei'68 revolutie stopte immers waar de commercialisering van de maatschappij begon, en daardoor is de maatschappij versplinterd geraakt en niet meer te vergelijken met daarvoor. Consumentisme en materialisme zijn dominerend vandaag en elke culturele strijd daartegen is bij voorbaat verloren.

In Frankrijk had je in de jaren '70 reeds de Nouvelle Droite (nieuw rechts) die de gramsciaanse strategie toepasten, en hoewel ze wat succes kenden is dit al lang over haar hoogtepunt heen. Deze hadden een hele eigen elite van professoren, auteurs, culturele werkgroepen, politieke organisaties etc. en toch lukte het hen al niet op een moment toen de commerciële maatschappij er nog maar half doorgedrukt was. Vandaag hopen dit wel te kunnen is dus onzinnig, wat echter niet betekent dat deze culturele initiatieven geen waarde kunnen hebben in deze tijd, Duitsland en Italië bewijzen van wel, maar dan moeten we die wel naar waarde kunnen inschatten in deze tijd.

Beweging

Ik herhaal:

actie en theorie

politiek en subcultuur

Wij hoeven geen enkele van deze vier zaken los te laten maar we moeten wel beseffen dat een BEWEGING bestaat uit meerdere takken die elk zo constructief mogelijk hun eigen core business moeten ontwikkelen. Wat we niet moeten doen is, zoals de laatste decennia, er zomaar invliegen en als kippen zonder kop zo hard mogelijk rondrennen in de hoop dat ons gepik en gekakel iets veranderrt.

Bij het N-SA is dit zeer goed te zien, we kunnen de evolutie hier stopzetten en van onze core business maken betogingen met dezelfde 100 man te organiseren, concerten met dezelfde 200 man en elk jaar zal dit wel degelijk verbeteren in kwaliteit en kwantiteit. Als we dat doen zijn alle kansen op een nieuwe beweging ook bekeken, wat overblijft is een fractionnistische sekte. Hoe ik een organisatie zoals het N-SA of NJN liever zie is als een laboratorium. Meng ideeën, ervaringen, actie, theorie en experimenteer bewust tot je weet wat je volgende stap wordt. Wij deinzen daarbij voor niets terug, wat ons de ironische reputatie heeft opgeleverd enerzijds marginale nazi's te zijn en anderzijds te intellectueel.

Ohja, en we zijn ook nog communisten, belgicisten, islamofielen, staatsnationalisten, provocateurs en fascisten. Als je langs alle kanten belaagd wordt ben je goed bezig zegt men wel eens, maar wij gaan niet vastbijten op dit imago. We zoeken nu naar een constructie waardoor we ons potentieel zowel wat betreft politiek als subcultuur, theorie als actie maximaal kunnen ontplooien.

Dat gezegd zijnde kan men zich natuurlijk afvragen wat voor strategie wij bij het N-SA volgen. Op dit moment hebben we immers enerzijds contacten tot in de parlementen en anderzijds ons bekende jeugdcongres. Zij die daardoor van de daken schreeuwen hoe schadelijk we wel niet zijn mogen dat doen, voor ons, en ik herhaal, is het N-SA een laboratorium. Nu reeds zijn voorbereidingen gestart voor een constructie te maken waardoor deze verwarring kan overgaan in een consequent profilering. Dit door de nieuw-solidaristische bewegingsaspecten theorie en activisme én politiek en subcultuur in de juiste context te plaatsen, organisatorisch en marketinggewijs.

Het is dus zeker niet zwart-wit zolang je dat zelf niet wil, maar op een gegeven moment moeten we ons allemaal afvragen waar we mee bezig zijn.

Dat gezegd zijnde wil ik dan ook een eerste oproep lanceren, namelijk:

weet wat je ambities zijn

streef daar naar, hou ze in het oog en laat je niet van de wijs brengen

Weet wat je ambities zijn, want een beweging bestaat uit een netwerk van politiek, subcultuur, activisme en theorie - een netwerk en geen hutspot. Een netwerk zorgt voor synergie, 1 + 1 = 3, een hutspot zorgt voor verwarring daar minister Wouter Bos niet in een moshpit thuishoort, ookal zal de punkbeweging PVDA stemmen. Dat betekent niet dat we straks allemaal aspirant-ministers moeten worden en evenmin louter met concerten bezig zijn. Dit betekent wel dat er een wederzijds respect moet bestaan voor het werk van de verschillende takken van de beweging, én dit betekent dat er ook voldoende communicatie en kruislidmaatschap moet zijn.

Anders krijg je de situatie zoals in de Vlaamse beweging, het Vlaams Belang heeft de beweging leeggezogen en de beweging associeert zich niet graag met het Vlaams Belang. Het overgrote deel van die Vlaamse bewegers stemmen Vlaams Belang, maar zullen dit niet erkennen omdat ze de Vlaamse beweging zijn en dus niet partijgelieerd staan. Dit kan hopelijk beter vermeden worden door zoals bij het N-SA eenzelfde startpunt te kennen, en jullie hebben nu met NJN en aanverwanten ook zo'n mogelijkheid lijkt mij. Langs de andere kant moeten we toegeven dat dit een deels onoverkomelijk probleem zal blijven stellen en de vrees voor conflicten ons niet moet tegenhouden aan het belang van de beweging in het algemeen en de vooruitgang van onze eigen initiatieven in het bijzonder te denken.

Weet dus wat je ambities zijn, streef daarnaar en laat je niet van de wijs brengen.

Wanneer ik zeg laat je niet van de wijs brengen, bedoel ik vooral dat als je ervan overtuigd bent dat een organisatie zoals het N-SA of het NJN een laboratorium is voor te experimenteren met ideeën, ervaringen, actie en theorie, dan moet je soms keuzes nemen, maar die zijn pas fout wanneer je er niet op terug kijkt en er niet je lessen uit trekt.

Natuurlijk, wat iedereens ambities ook mogen zijn, iedereen is verbonden door de wil een volwaardige nationaal-revolutionaire beweging uit te bouwen die ons naar een nationaal-revolutionaire toekomst kan leiden. Omdat ik ervan overtuigd ben dat iedereen in deze zaal meerwaarde kan betekenen voor deze beweging, voor dit netwerk van politiek en subcultuur en daarin hun respectievelijk activisme en theorie, ga ik de politiek en de subcultuur dan ook los van elkaar belichten, ookal horen ze wel bij elkaar, ze vragen elk een andere invalshoek.

Het is ook dus eigenlijk pas vanaf hier dat ik mij in zal laten op de concrete inhoud van het nationaal-revolutionaire gedachtegoed. Wat tot nu toe geweest is was nodig om wat volgt binnen een realistisch kader te plaatsen, anders zou de nood aan onderverdeling tot verwarring leiden.

Het is dan ook vanaf hier dat ik de specifieke standpunten die binnen het N-SA heersen naar voren zal laten komen. Ik verwacht niet dat iedereen het er automatisch mee eens is en ik hoop op enigszins een geanimeerd debat na mijn betoog. Maar met het N-SA staan wij wel op punt onze ideeën zowel politiek als subcultureel tot volwassenheid uit te laten bloeien dus hoop ik dat iedereen de waarde ervan inziet de vruchten van een langdurig incubatieproces te kunnen plukken en niet eerst dezelfde bewandelde paden af te moeten gaan.

Subcultuur

Wie kent hier de film Pirates of de Carribean?

Het lijkt natuurlijk een beetje onzinnig in te gaan op een hollywood trilogie van Disney, maar toch hadden die films waarde. Nuja, de eerste twee waren inhoudelijk zo dood als een pier, dus wie heeft de derde gezien, Pirates of the Carribean: At World's End?

Zeker zien, ookal ga ik nu wel het slot verklappen.

Deze film brengt perfect het punt over dat ik nu wil maken. Deze film ging immers over piraten! En wat waren de piraten? Piraten waren in een tijd dat de laatste der wereldzeeën bekend werden, dat de het kapitalisme onder de vorm van de VOC en het Britse Rijk iedereen meetrok, de laatste vrije mensen. Het waren avonturiers, een vrij ras, ze leefden voor oorlog en strijd zonder doel, ze waren anders, ze hadden een zin naar vrijheid en trokken daarmee tot aan het einde van de wereld.

Zo ook in deze film. De piraten waren de laatste vrije mensen tegenover de Britse Commandeur Lord Cutler Becket, die de verpersonificering van een wereld gedomineerd door kapitaal vormde, die de markteconomie verheerlijkte en voor wie het enige obstakel dat bende rapaille was dat de zeeën onveilig maakte. Piraten waren echter geen coherent geheel, ze waren verdeeld in verschillende groepen die elk op zijn of haar wijze de vrijheid hooghield. De piraten wisten echter dat ze zich moesten verenigen en dat vroeg behoorlijk wat moeite. En zelfs toen ze een eenheidsvloot hadden bleven de verschillen en onderlinge ruzies opspelen tot het allerlaatste moment.

Het was toen dat ze merkten dat ze tegen elkander opgezet waren en het was daarmee dat een kracht die ze allang vergeten waren ontwaakt werd, namelijk Calypso, de godin van de zee. Het is dus te zeggen, een jeugdige furie, een oncontroleerbare kracht, onweerstaanbaar en strijdlustig, een gevaarlijke impuls maar wel een dat een formidabel wapen tegen de vijand werd.

Maar dat was nog niet genoeg, Lord Becket zijn vloot was sterk genoeg en hij ging in de tegenaanval met de woorden "alles wat immaterieel is moet verdwijnen". Het was dan ook op dat moment dat de laatste troef der piraten, hun eliteschip The Black Pearl, de Zwarte Parel, te voorschijn kwam en het voortouw nam als de avant garde.

"De andere boten zien ons en wat doen ze? Een groep door de angst bevangen? Nee, ze zien vrije mensen en de vrijheid! En hetgeen onze vijanden zullen zien is niets dan het licht van onze kanonnen en wat ze ullen horen is niets dan het geklater van onze zwaarden en ze zullen weten dat wij hen kunnen trotseren! Dus vooruit: het is de dag van de dood die de waarde aan het leven geeft!"

En het zijn vanaf dat moment dan ook niet meer mannen met hun eigen belangen, maar het zijn piraten die vechten omdat er niets dan geluk in dat vechten te vinden is "geen enkele zaak verloren is, niet zolang er een gek is die zal vechten voor haar."

En in het slot van de film volgden de andere piraten de avant garde en delfde Lord Becket het onderspit met de woorden: "Het was slechts een kwestie van winst maken". En de piraten antwoorden "Het was slechts een kwestie van eer".

Eigenlijk vat dit verhaal alles wat ik over subcultuur kan zeggen samen. Wie zich vandaag tot de Duitse nationale Widerstand rekent of de Italiaanse non-conformisten, of de katholieke identitairen of wat mij betreft zelfs de moslims, zijn als ze dat zelf willen piraten, vrije mensen tegenover een slaafse maatschappij. We moeten ons dan ook afvragen wat voor een rol de subcultuur (hetgeen wat dus niet politiek is, maar juist metapolitiek of zelfs apolitiek) in de nationaal-revolutie kan spelen. Daarbij komen we ook voor het eerst terecht bij het begrip revolutie.

Antisubversieve Revolutie

Revolutie is de omverwerping van een huidig systeem om een nieuw systeem te creëren. Een revolutionair kijkt dan ook vooruit en wil veroveren.

Je zou dan ook snel zeggen dat elke vorm van omverwerping, met een duur woord subversie genoemd, automatisch revolutionair is. Dat klopt echter niet. Op dit moment is er immers ook een subversie gaande en het is precies deze subversie die het status quo maakt. Elke oude vorm van progressivisme en conservatisme juicht vandaag immers de subversie toe, in de zin van een terugkeer naar waarden, een verbetering van de sociale toestand, meer diversiteit, meer stabiliteit etc. Dit is allemaal omwentelend gedrag, maar het is precies dit wat de huidige toestand drijvende houdt.

Ze zijn juist anti-revolutionair omdat ze het status quo ondersteunen en het status quo is dus subversief.

Een antwoord daarop zou zijn kunnen zijn: contra-revolutie. Een herstel door revolutionaire methoden. Maar daar is de mogelijkheid niet meer toe vandaag. Je hoeft mij daarin niet te geloven, ik baseer me hiervoor immers op Gabriele Adinolfi. In de jaren '80 is deze Italiaan 10 jaren ondergedoken geweest in Frankrijk, wie weet waarom?

Hij had met de Terza Pisizione een metrostation opgeblazen (of werd er thans van beschuldigd).

Niet de eerste de beste dus, en in zijn meest recente boek waar ik een jaar geleden op een boekvoorstelling in Vlaanderen tolk voor was, legt hij de piratentheorie aan de basis van de huidige subculturele strijd exhaustief uit.

Het ontbreekt de meeste hier echter aan kennis van Frans of Italiaans om dit boek te lezen en het ontbreekt mij aan tijd een samenvattende uiteenzetting te geven. Voor wie wel behendig genoeg is, op internet kan men het Manifest van Polaris, Manifeste de Polaris, Manifesto di Polaris vinden. Ook zullen de toekomstige subculturele initiatieven van het N-SA, die ook een theoretische basis zullen kennen, zich vooral in deze richting situeren. Maar ik wil nu wel de kern van de zaak raken hier want die is toch zeer belangrijk.

Goed, iedereen klaar? Hou je vast:

De kern die we allemaal moeten onthouden is niet de subversieve revolutie, niet de contra-revolutie maar wel: de antisubversieve revolutie.

En nu kan niemand meer volgen. Laat het me uitleggen.

Wat de antisubversieve revolutie doet is niet het status quo direct raken en ook niet een contra-revolutie opstarten. In de plaats: het kent, ontleedt en neutraliseert de subversie van vandaag de dag. Het neutraliseert de subversie en maakt dus van het gif een remedie.

Nu klinkt dit allemaal vast heel abstract, maar het komt niet van de eerste de beste en ze hebben het zelfs samengevat in een stappenplan dat het een stuk begrijpelijker maakt - of juist helemaal niet.

Voordat ik begin wil ik vragen dat niemand een stoel naar mij slingert, ik leg zo meteen uit waarom dit stappenplan wel degelijk onze nieuwe revolutie is. Dus laat me even uitpraten, de 7 stappen die ik nu geef zijn wel degelijk wat wij moeten doen:

1. Boezem twijfel in

2. Boezem een schuldgevoel in (komt dat ons niet bekend voor?)

3. Geef zij die niet akkoord zijn het gevoel dat ze daarmee helemaal alleen staan tegenover de massa

4. Maak hen belachelijk en bespot hen

5. Maak zij die in het verzet willen stappen duidelijk dat ze tegenover een vijand staan die zeker is van de overwinning

6. Maak hen duidelijk dat een uitzichtloze strijd nutteloos is

7. Verkies de verdeeldheid, vernietig elke vorm van eenheid (komt ons dat niet heel bekend voor?)

Om dit te begrijpen zal ik een voorbeeld nemen, waarmee het vast duidelijk zal worden. Dus hier komt die:

Stoelen gewoon laten staan, ok? Laat me uitpraten en verklaren wat ik nu ga zeggen.

Wie is de eerste vijand?

Zeg het maar. Zionisme? Islam? Socialisme? Amerika?

Jullie zijn je eigen grote vijand! Jullie en jullie aanhangen van de politieke clichés: bang om gemarginaliseerd te worden, bang voor afgeleid te worden door jullie eigen afleiding, waardoor julliie voor altijd vast zullen zitten in jullie eigen overtuigingen waarvan jullie denken dat ze van jullie zijn terwijl ze dat juist helemaal niet zijn! Dat raar gevoel in jullie buik wanneer jullie gelijk krijgen wanneer jullie ideeën onthaald worden door jullie naasten, wanneer jullie familie en naasten het ermee eens zijn. Wanneer jullie een consensus bereiken met de gevestigde macht die het consensus is! En zelfs als jullie tegen dat consensus stemmen, dan nog zijn jullie schuldig! (Opnieuw, denk aan het zaligmakend buikgevoel welk Voorpost gaande houdt met de in nationaal-revolutionaire context nutteloze acties.)

Jullie zijn schuldig aan de overgave van jullie zelf. Aan de onderdrukking van jullie kameraden. Aan de dood van Europa. Aan de globalisering!

Dus die affiche met die ondertitel antikapitalisme, gooi die maar weg. Moet ik het daarover hebben? Wat is antikapitalisme? Waar zijn jullie dan voor? Meer sociale rechten? Meer nationale zekerheden? Meer welvaartstaat? Minder financiële speculatie? En wat als we die geven? Tevreden? Gedaan met de nationale revolutie? Gewonnen? Met dat antikapitalisme doe je gewoon mee aan de subversie, samen met het kapitalisme en er verandert niets.

Elke keer als jullie zin krijgen jullie stem te laten horen en oppositie te voeren op het terrein dat door anderen, door de gevestigde machten van de subversie, werd voorbereid, elke keer als jullie dat doen begaan jullie een vergissing. Jullie zijn de vergissing.

OK, genoeg gescholden. Tijd om uit te leggen wat ik hiermee wil bereiken. Besef dit goed: Ik heb zojuist de tafels omgedraaid en de standpunten die door de subversie gebruikt worden overgenomen. Nu dat ik dat gedaan heb is die subversie ook volledig ontmanteld. Ik heb jullie doen twijfelen, schuldgevoel opgelegd, duidelijk gemaakt dat het toch een nutteloze strijd is en verdeeldheid gepredikt, niks allemaal vriendjes, niets eenheid tussen volksnationalisten en nazi's, lang leve de verdeeldheid!

Snapt iedereen dat? Wat ik zojuist gedaan heb is elk bestaansrecht van een pragmatische organisatie als Voorpost afgenomen. Opnieuw, vanuit een nationaal-revolutionair perspectief, buiten dat perspectief ben ik ook voor dierenrechten, maar wat voor consequentie heeft dat? Gedaan met Voorpost, geen sympathie, geen antipathie, gewoon weggooien. Hetzelfde voor Wilders, het Vlaams Belang en alle greintjes aan zekerheid die er eventueel tot nog toe was. Ik heb twijfel gezaaid, een schuldgevoel ingeboezemd, de onmogelijkheid van de strijd aangetoond, nationaal-revolutionairen belachelijk gemaakt en de verdeeldheid toegejuicht.

Ik heb de subversie herkend, ik heb hem ontleed en omgedraaid, hij is volledig hulpeloos en geneutraliseerd. Die subversie die het status quo is kan me niks maken omdat ik precies zeg wat hij zegt. Nu is dus de tijd ervan los te breken, dus nu komt wat wel telt.

We moeten in de antisubversieve revolutie niet aan politiek doen. Politiek is een spektakel, een klucht, iets waar enkel tactisch gespeeld kan worden en alle alternatieve politiek, alle volksnationalistische, nationale socialistische of wat dan ook standpunten niets zullen opleveren. Politieke oppositie bestaat niet, die oppositie is de subversie en dus het status quo. Wat politiek wel kan, bekeken vanuit dat tactisch spel, kom ik straks op terug, er is een pragmatische en te verantwoorden plaats voor maar die moet binnen dit perspectief geplaatst worden, waarin ze zoals het VB en aanverwanten voert nutteloos is. Nu eerst de subcultuur (bij gebrek aan een beter woord) van antisubversieve revolutie.

We komen nu ook terug bij Pirates of the Carribean, de enige weg die bewandeld kan worden is die van de piraten. Organisaties en partijen doen er dan ook niet toe en de beweging is nog voor een netwerk van verbonden collectieven een netwerk van vrije individuen. De subversie doet aan collectivisme, ook liberalisme is collectivisme, het collectivisme van het individu. De antisubversieve piraten niet, wij doen niet aan collectivisme.

Dus nu wat wel kan. Het Manifest van Polaris geeft drie centrale concepten mee aan de moderne piraat: Liefde, Eer en Actie.

Liefde en Eer zijn de twee principes waarop Rome gebouwd werd. Ze staan dan ook voor het creëren van situaties die intern gericht revolutionair zijn en niet extern gericht. Het gaat hier om jezelf onafhankelijk te maken door stap voor stap te streven naar autonome regio's van zelfbestuur, pirateneilandjes waarop de wetten van buitenaf niet van toepassing zijn. Degene die zichzelf bestuurt is vrij en bewaart zijn Eer. En Liefde is de haven van zijn pirateneiland open stellen voor alle gevangenen die vrij willen worden. Wat voor nut heeft de zon als deze niet dagelijks op- en ondergaat voor iedereen?

Wat Actie betreft zijn er dus twee doelstellingen voor de antisubversieve revolutie. De eerste doelstelling is jezelf, je moet de subversieve wereld immers eerst uit jezelf verbannen. Dit kan je tot onmetelijke hoogten nemen en je moet vooral beseffen dat het een niet vastomschreven proces is. Het hoogtepunt zou alleszins een elite van het nieuwe millennium zijn, welke de wereld op een afstand bekjkt, met een solide en coherente blik. En die elite zal de wereld enkel pragmatisch beschouwen, ze zal weten waar wel en niet op te reageren en zelfs al reageert ze, dan is het zonder betrokkenheid, zonder infiltratie, zonder deelname, maar met het oog op de weg voor te bereiden voor nieuwe acties. Dat is ook het entrisme dat wij met het N-SA voorstaan. Als het opportuun zou zijn te reageren door bijvoorbeeld een betoging of deelname aan een betoging of zelfs partij, dan is dat begrijpelijk en aanvaardbaar, maar anders niet. Anders doe je mee aan de subversie.

De tweede doelstelling in het Actieconcept is stap voor stap de individuele autonomie bundelen in volledige autonome zones. Nu kan je stellen, dat is wel heel ambitieus en dan denk je waarschijnlijk meteen aan de grote kraakpanden van 10 verdiepingen die Casa Pound in heel Italië aan het optrekken is. Maar een autonome zone is niet meer dan een plaats waar vrije individuen zich organiseren in een geest van solidariteit en rechtvaardigheid, een echte imperiale eenheid dus. Als dit begint met open bijeenkomsten, vergaderingen waar men zich organiseert, dan komt de rest vanzelf. Mensen verhuizen, dus kunnen verhuizen naar hetzelfde gebouw, uiteindelijk tot het hele gebouw in handen is van de piraten en dan kan dat gebouw open gesteld worden enzovoorts. Zo bekeken is het echt niet zo moeilijk. In Rijsel viert het Vlaams Huis haar tweede verjaardag en dat huis was er gekomen door niet meer dan 10 man die elk 150 EUR per maand toezegden voor een paar maanden. Nog voor men het wist draaide men op winst en intussen heeft dat Vlaams Huis ook een paar hectare bos gekocht waar ze een paintballvereniging hebben opgericht. Twee jaar tijd he mensen, en toen de antifa kwam demonstreren tegen racisme bleek dat de helft van de demonstranten lid was van het Vlaams Huis en een spandoek hadden met de leuze 100% Identiteit, 0% Racisme. Dus tegenstand valt ook te bekampen, ookal zal die er altijd zijn.

En in Italië is de beweging nog maar tien jaar dit pad aan het bewandelen, maar de openlijk fascistische studententak Blocco Studentesco behaalt maar liefst een kwart van de stemmen bij de studenten. Tien jaar daarvoor was er nog niets, op tien jaar tijd is het hele landschap veranderd in Italië en hoewel Italië maatschappelijk heel wat meer bewogen is, moet het in zekere mate ook hier mogelijk zijn.

Het is dus zeker mogelijk. Als ik op vlak van subcultuur dan ook een boodschap kan meegeven dan is dat deze:

Rekening houdend met de geopolitieke, culturele en sociologische scenario's, vorm een revolutionaire en antisubversieve avant garde om een populaire vorm van soevereiniteit te realiseren.

Een populaire vorm is hier belangrijk, ik denk maar aan een reportage over de Duitse beweging waarin ze leerlingen in een middelbare school waar de Widerstand redelijk sterk staat ondervraagden. Ondanks alle antiracistische sessies, en de leerlingen begrepen dat wel, konden ze er niet aan uit dat die zogeheten nazi's toch wel sympathieke mensen zijn, ze hebben ook vriendinnen, organiseren toffe fuiven en zijn gewoon heel positieve, open en vriendelijke jongeren.

En ik zie niet in wat meer dan dat voor goeds kan doen.

Nu, om dit verder te ontwikkelen, enkele aan te raden bronnen hiervoor. Als je geen Frans of Italiaans kan, zijn de blogs van New Right Australia een goede bron voor de organisatorische aspecten. Maar bij het N-SA gaan we ook verder op deze lijn dus hou ons ook in het oog voor ontwikkelingen op dat vlak. Voor de innerlijke, individuele onafhankelijkheid mag je van mijn part katholiek, moslim of protestant worden en daar waarde in vinden. Als je het echter niet in religie wil zoeken, dan kan ik het superboeiende traditionalisme aanraden waar veel goede Nederlandse en Engelse vertalingen voor bestaan. Om te beginnen zou ik zeggen, lees Julius Evola en Ernst Jünger, die hun werken zijn genoeg vertaald en beschikbaar.

Politiek

Politiek is echter een heel andere zaak. In vorig deel ben ik er al aan toegekomen: het is een klucht, een theater, een spel. En als je niet meespeelt volgens de regels, dan mag je ook niet meedoen. We hebben dus bij het N-SA de mogelijkheid gewoon de politiek te laten voor wat het is en toen ik erbij kwam was ik daar zelfs van overtuigd. Maar onze hoofdcoördinator, als een van de oprichters van het voormalige Vlaams Blok, heeft me op andere gedachten gebracht waardoor we, en het mag geweten zijn, ik hoef dit niet geheim te houden, uiteindelijk een partijpolitieke werking zullen nastreven.

Maar deze partij zal geen normale 'volksnationalistische' partij zijn of wat dan ook. Het nieuw-solidarisme is voor ons een mooie naam, wat we nastreven is juist het socialisme van de 21ste eeuw als we in partijpolitieke begrippen moeten praten. En voor dit socialisme erdoor te krijgen gaan we de regels van het spel gehoorzamen en gebruiken in ons voordeel.

Een goede anekdote: Op de laatste IJzerwake was er een Vlaams Belang mandataris die ons uitdaagde. Als wij hem konden overtuigen van remigratie zonder over het diversiteitsvraagstuk te beginnen, zoals het Vlaams Belang dus wel doet voor assimilationisme te pleiten, dan zou hij lid worden. Tien minuten later had hij zijn lidkaart.

Op dit moment zijn we bezig met het concretiseren van onze standpunten in een nieuw theoretisch kader. Uit puur economische argumenten stellen we de subversie op die wijze voor het voldongen feit dat ze zelf alle belang bij onze standpunten hebben. Remigratie maar ook de rest, zoals uit de EU te stappen en België met Nederland te fuseren. Niks geen Dietsland houzee, niks geen eindeloze discussies over Walen binnen of buiten, maar opnieuw volgens hun argumenten beredeneerd. Opnieuw, we begrijpen hen, we ontleden hen en we neutraliseren hen en gooien hun argumenten regelrecht terug in hun gezicht. Zo kunnen we over alle mogelijke standpunten die wij innemen redeneren. Test me gerust tijdens de vragenronde als je het niet gelooft, voor ons is dit de enige 21ste eeuwse weg voor nationaal-revolutionaire politiek.

Deze vorm van pragmatiek hopen we ten slotte ook toe te passen op een lobbywerking. Deze kan modellen voor concrete organisatie van sociale huisvesting ingang laten vinden via de linkse partijen bijvoorbeeld. En zo steunen zij eigenlijk onze agenda.

Als voorbeeld kent Italië zo Mutuo Sociale, dat ontstaan is uit de non-conformistische bezettingsbeweging. Deze hebben een heel heldere en volledig uitgewerkte bundel welke ze kant en klaar aan politici van alle partijen kunnen voorstellen. Daarin stellen ze hoe het perfect mogelijk is dat elk Italiaans gezin een eigen huis krijgt. Dit kant en klaar pakket is natuurlijk zo aantrekkelijk en makkelijk te gebruiken dat inmiddels linkse en rechtse partijen het hebben voorgesteld. En als het er door zou komen, dan zou het de non-conformisten natuurlijk tal van extra wegen opleveren voor hun bezettingsbeweging.

Natuurlijk vraagt dit wat werk, eerst zal de beweging moeten groeien eer er genoeg advocaten, economen en dergelijke meer samen kunnen komen voor iets dergelijks te ontwikkelen, maar het is mogelijk en dus op gegeven moment na te streven.

Wat wel opnieuw en opnieuw moet gesteld worden is dat deze pragmatische strategie niet samen kan vallen met de subcultuur. Het zal dus wel degelijk het uitzicht en het discours van een partij volgen, als deel van de subversie. Hier gaan wij heel vastberaden te werk en de voorbereidingen zullen tot resultaat hebben dat niet het N-SA maar de nieuw-solidaristische beweging met verschillende takken kenmerkend wordt. Maar de synergie staat centraal in deze beslissing, 1 + 1 = 3.

Willen jullie dus ook een politieke nationaal-revolutoinaire werking zien tot stand komen, dan zou ik zeggen, volg ons voorbeeld, sluit je bij ons aan en kom er achter hoe dat concreet in zijn werk gaat. Waar de wil is, daar is de weg, maar het vraagt wel een besef van wat het vereist. Het zou nu te veel worden om elk politiek aspect vanuit die pragmatiek onder de loep te nemen, maar opnieuw, iedereen staat vrij me straks te testen.

Conclusie

Welke weg jullie als individuen dus ook mogen kiezen om uit te gaan met het laboratorium dat jullie NJN hopelijk is voor jullie, ik hoop dat jullie de 21ste eeuwse nationaal-revolutoinaire weg volgen en niet die van 20ste eeuwse -ismen.

Want als ik met een ongeïnteresseerde blik lees hoe sommigen de harten uitstort over nazi's dan kan ik alleen maar mijn schouders ophalen, de trein pakken en deze boodschap verspreiden onder mensen die hier wel naar willen luisteren en hopelijk naar zullen handelen.

Ik dank jullie voor de aandacht.

Thierry

Coördinator N-SA

(De aspecten rond de Pirates of the Carribean analogie en de antisubversieve revolutie zijn deels gebaseerd op het Manifeste de Polaris en het boek Pensées Corsaires: Abécédaire de Lutte et de Victoire van Gabriele Adinolfi, 2008, Éditions du Lore.)

Toespraak NJN woordvoerder

Locatie: NVU demonstratie 30-01-2010

Thema: Doodstraf voor kinderverkrachters en moordende pedofielen!

Kameraden en inwoners van Arnhem,

Wij zijn hier bijeen om invoering van de doodstraf te eisen voor kinderverkrachters en pedofielen! Wij streven naar een gezonde volksgemeenschap vrij van perversiteiten. De jeugd is de toekomst, het is dan ook aan ons om onze kinderen te beschermen in het belang van ons volk en ons vaderland! In een gezonde samenleving is geen plaats voor pedofielen!

- 5 oktober 2009 werd VVD raadslid Huub T. gearresteerd voor ontucht met 2 minderjarigen evenals het in bezit hebben van kinderporno.

- September vorig jaar werd een 16 jarige jongen aangehouden op verdenking van ontucht met maar liefst negen kinderen van 3 tot en met 9 jaar.

- Nog begin deze maand werd een 82 jarige man uit Hengelo veroordeeld voor wel een gehele maand voorwaardelijke celstraf vanwege het jarenlange seksueel misbruiken van een minderjarig meisje.

Dit is slechts het topje van de ijsberg, schrijnende voorbeelden genoeg. Wat voor zieke samenleving laat dit soort wantoestanden toe!?

Onze regering houdt deze smeerlappen zelfs een hand boven het hoofd. Nederland telt meer dan 130.000 pedofielen. Veroordeelde pedofielen komen vaak weg met een simpele werkstraf of preventietraining en gaan vervolgens doodleuk verder met het uitoefenen van kindvriendelijke beroepen. Terugval onder deze veroordeelde pedofielen bedraagt meer dan 60%. Waarom laat onze regering dit toe? Pedofilie is een ziekte die uitgeroeid dient te worden!

Onze linkse tegenstanders staan bekend om hun grote steun aan pedofielen! Zij zijn de grote voorvechters van seksuele emancipatie, de tegenstanders van leeftijdsdiscriminatie! Zo riep Groen links op tot afschaffing van de wettelijke bescherming van kinderen omdat deze een belemmering zou zijn voor hun seksuele ontplooiing. Voormalig voorzitter en eerste kamerlid van Groen links Herman Meijer deelde ons mee in een interview dat hij ook wel eens “op zo’n jong knaapje zou kunnen vallen”. De ware aard van deze linksen is ons duidelijk, ook hier in Arnhem kunnen we weer duidelijk zien wie er opkomen voor de belangen van pedofielen en kinderverkrachters!

Hoeveel kinderlevens zijn er niet verwoest door kindermisbruik? Hoeveel kinderen zijn er niet voor het leven getekend?

Hoezo zijn pedofielen ongeneeslijk ziek? Wij weten wel een medicijn!

DOODSTRAF VOOR PEDOFIELEN NU!